Φωνολογική επίγνωση

Γράφει η Παπαδοπούλου Ειρήνη

Τι είναι η φωνολογική επίγνωση;
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να την αναπτύξουν;

Η φωνολογική επίγνωση είναι η ικανότητα του παιδιού να αναγνωρίζει  ήχους-γράμματα φθόγγους που αποτελείται μια λέξη, τόσο προφορικά όσο και γραπτά.

Η προφορική φωνολογική επίγνωση συνίσταται  στα παρακάτω:

• Πως ξεκινάει η λέξη
• Πως τελειώνει η λέξη
• Από ποια γράμματα αποτελείται η λέξη
• Να μπορεί να βρει μια λέξη που αρχίζει/τελειώνει από συγκεκριμένα γράμματα 
• Να αναγνωρίζει την διαδικασίας της  ομοιοκαταληξίας

Η γραπτή φωνολογική επίγνωση αποτελείται από τα παρακάτω:

• Να μπορεί να συνθέτει γραπτά συλλαβές (Πα-Τα κτλ)
• Να γνωρίζει να γράφει τα γράμματα(μικρά και κεφαλαία)
• Να μπορεί να κάνει τις συλλαβές λέξεις
• Να προσθέτει και να αφαιρεί μέρος των λέξεων

Να σημειωθεί ότι αρχικά αναπτύσσετε η προφορική φωνολογική επίγνωση και στη συνέχεια η γραπτή. Η προφορική φωνολογική επίγνωση αναδύεται στη προσχολική ηλικία και η γραπτή στη πρώτη σχολική ηλικία.

Οι ειδικότητες που ασχολούνται με την φωνολογική επίγνωση είναι ο λογοθεραπευτής και ο ειδικός παιδαγωγός.
Να επισημανθεί, ότι η συνεργασία των ειδικοτήτων είναι απαραίτητη, εάν προκύψουν δυσκολίες στον τομέα αυτό.

Οι γονείς θα μπορούσαν να ακολουθήσουν τις παρακάτω οδηγίες για την ανάπτυξη της φωνολογικής επίγνωσης:


Παίξτε με το παιδί σας παιχνίδι με τις λέξεις. Πχ: Βρες μου 5 λέξεις που ξεκινάνε απο πα ή βρες μου 3 λέξεις που τελειώνουν σε ακι. Θα ήταν χρήσιμο να αφήνετε και το παιδί να σας δίνει οδηγίες για να βρείτε και εσείς λέξεις. Θα μπορούσατε να απαντάτε και λάθος, ώστε να αναπτύξετε την κριτική σκέψη του παιδιού.

Παλαμάκια. Πείτε στο παιδί μια λέξη και πείτε του να σας βρει πόσες συλλαβές έχει. Ξεκινάμε με δισύλλαβες λέξεις και στη συνέχεια αυξάνουμε το επίπεδο συλλαβών.

Ξεφυλλίστε μαζί με το παιδί σας βιβλία και περιοδικά ώστε να έρθει σε επαφή με γράμματα και λέξεις.

Ακούστε παιδικά τραγούδια μαζί με τα παιδιά και πείτε του ποιηματάκια. Έρευνες, έχουν δείξει ότι τα παιδιά που από την ηλικία των 3 ετών ακούν παιδικά τραγούδια,  έχουν καλύτερες επιδόσεις στη  φωνολογική επίγνωση και μια πιο επιτυχημένη εκμάθηση γραφής και ανάγνωσης.

Κυνήγι χαμένου θησαυρού. Κρύψετε γράμματα μέσα στο σπίτι και πείτε στο παιδί  αρχικά να τα ανακαλύψει και στη συνέχεια να σας τα γράψει με ένα χρωματιστό μαρκαδόρο σε έναν ασπροπίνακα ή σε μεγάλες κόλλες Α4 με διαφορετικούς μαρκαδόρους. Θα είχε ενδιαφέρον να συμμετέχει και αδερφός-αδερφή αν υπάρχει στην οικογένεια.

Δώστε στο παιδί να πλάθει με την πλαστελίνη γράμματα, και σε ένα επόμενο στάδιο βάλτε του να δημιουργήσει λέξη.

Να θυμάστε ότι μέσω του παιχνιδιού επιτυγχάνεται η μάθηση!

Πηγή:http://eidikiagogi-symvoulesgiagoneis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_13.html 

ΗΧΟΛΑΛΙΑ (10 ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ)

Πηγή

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΗΧΟΛΑΛΙΑΣ 

1. Προσπαθήστε να μιλάτε έχοντας υπόψη σας το λεξιλόγιο και την αντίληψη του παιδιού σας. Γνωρίζετε ότι θα επαναλάβει ότι λέτε, να είναι όμως και κάτι που μπορεί να καταλάβει
2. Μην σταματάτε να του διαβάζετε ιστορίες από βιβλία, το να τις επαναλαμβάνει αργότερα ενώ παίζει δεν θα τον βλάψει
3. Προσπαθήστε να χρησιμοποιείτε λέξεις όπως «όχι», «σταμάτα», «δικό μου». Ακόμα και αν δεν τις βρίσκετε ιδιαίτερα ευγενικές, θα βοηθήσουν το παιδί σας, μέσα από την επανάληψη, να αποφύγει κραυγές και κλάματα και να καταφέρει να δώσει σε άλλα παιδιά να καταλάβουν τι τον ενοχλεί.
4. Διαβάστε του βιβλία με εικόνες. Αρχικά μην διαβάζετε όλη την ιστορία, δείξτε τις εικόνες και ονομάστε τα αντικείμενα. Σταδιακά, καθώς το λεξιλόγιο του εμπλουτίζεται, χρησιμοποιείστε πιο περιγραφικές λέξεις και προτάσεις. Μην το παρακάνετε όμως με τα βιβλία, το παιχνίδι πρέπει να απασχολεί τον περισσότερο χρόνο του παιδιού.
5. Μην τον ρωτάτε όλη την ώρα: «θέλεις γάλα» πχ, αλλά όταν δείτε ότι πλησιάζει προς ένα αντικείμενο ή το δείχνει επίμονα, πείτε «θέλω γάλα» ή « Ο Γιώργος θέλει γάλα» και αργότερα: «όχι, δεν θέλει η μαμά γάλα, ο Γιώργος θέλει γάλα» και «δεν θέλει η μαμά γάλα, εγώ θέλω γάλα». Όταν προχωρήσει σε αυτόν τομέα, κάνετε ερωτήσεις όπως, «θέλεις γάλα, ναι ή όχι;’
6. Δίνετε του ευκαιρίες για επιλογή ανάμεσα σε αντικείμενα που κρατάτε κοντά στο πρόσωπό σας και όταν επιλέξει κάποιο επαναλάβετε πώς λέγεται
7. Όταν ανταποκρίνεστε στις επιθυμίες του αποφύγετε να χρησιμοποιείτε μία σταθερή φράση, πχ να λέτε όλη την ώρα «ok», μπορεί να την ενσωματώσει στην έκφραση των επιθυμιών του, πχ να αρχίσει να λέει: «θέλεις γάλα, ok» για να εκφράσει την επιθυμία του να πιει γάλα.\
8. Όταν τον χαιρετάτε αποφύγετε να χρησιμοποιείτε το όνομά του ή καλέστε τον πρώτα με το όνομά του και μετά από μια μικρή παύση πείτε τον χαιρετισμό
9. Η ηχολαλία είναι ένας καλός τρόπος να μάθετε στο παιδί σας πράγματα, φτάνει να μιλάτε με τον ίδιο τόνο φωνής και με φυσικότητα, πχ εκμάθηση χρωμάτων, απαρίθμηση, νέες λέξεις κτλ
10. Παρατηρήστε καλά το παιδί σας και θα δείτε ότι παρουσιάζει περισσότερη ηχολαλία όταν είναι κουρασμένος, πεινάει, είναι άρρωστος, βαριέται ή βρίσκεται σε υπερδιέγρερση. Συνήθως τότε χρησιμοποιούν την ηχολαλία για να ηρεμήσουν. Προσπαθήστε να τροποποιήστε τις συνθήκες που προκαλούν ή επιτείνουν την ηχολαλία, παρά να τη μειώσετε αυτή καθεαυτή.

Θυμηθείτε: Τα θετικά σημεία της ηχολαλίας (ισχυρή μνήμη και μάθηση μέσω της μίμησης), μπορούν και πρέπει να χρησιμοποιούνται για ενίσχυση του της ομιλίας στα παιδιά με διαταραχές λόγου και επικοινωνίας.

Πηγή:http://www.gkoltsiou.gr/el/article_groups/5/articles/22-konstantina-gkoltsiou-paidiatros-anaptuxiologos

ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ

Ο Πιπ πάει σχολείο!
Αθηνά Ασαριώ


Δωρεάν

Το συγκεκριμένο ebook παραμύθι διανέμεται δωρεάν. Είναι ένα μικρό παραμύθι για τις πρώτες μέρες των παιδιών του Νηπιαγωγείου και της Α' Δημοτικού. Στόχος του είναι η ομαλή ένταξη των παιδιών στο χώρο του σχολείου. Ο Πιπ φοβάται να πάει σχολείο χωρίς να ξέρει το γιατί. Άραγε θα καταφέρει την πρώτη μέρα του σχολείου να είναι χαρούμενος; Περιέχει και δραστηριότητες.

Κάντε είσοδο για download



Πηγή :http://www.easywriter.gr/ebookcategories/item/7 

«Τιμωρία vs φυσικές συνέπειες: τι τα διαφοροποιεί;» της ψυχολόγου Μαρίνας Κρητικού

Πολλοί γονείς στην προσπάθεια τους να διαπαιδαγωγήσουν σωστά τα παιδιά, χάνονται σε αδιέξοδες καταστάσεις και εγκλωβίζονται στον φαύλο κύκλο των τιμωριών, των απειλών και των φωνών. Προσπαθώντας να εφαρμόσουν τη θετική διαπαιδαγώγηση ίσως λίγο χάνονται και περνούν από το ένα άκρο στο άλλο μεταπηδώντας από την απουσία ορίων σε ένα κλίμα γεμάτο φωνές και ένταση. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι τα παιδιά να μπερδεύονται χειρότερα καθώς λαμβάνουν πολλά διπλά μηνύματα, κατακλύζονται από συναισθήματα και δεν μπορούν να τα ρυθμίσουν αποτελεσματικά, κάτι που ίσως έχει ως συνέπεια επαναλαμβανόμενες εκρήξεις θυμού.

«Μπορούν τα παιδιά να μάθουν χωρίς τιμωρία;» «Πώς θα καταλάβουν ότι κάθε πράξη έχει και συνέπειες;» Τα παραπάνω ερωτήματα ταλαιπωρούν συχνά τους γονείς. Η απάντηση είναι ότι τα παιδιά χωρίς τιμωρίες μαθαίνουν πολύ καλύτερα, καθώς η μάθηση έρχεται φυσικά και όχι μέσα από τον εκφοβισμό και την απειλή για πιθανή στέρηση ενός παιχνιδιού που αγαπά πολύ. Η φυσική συνέπεια που θα έρθει μετά από κάτι που θα κάνει το ίδιο το παιδί έχει να του διδάξει πολλά περισσότερα από την τιμωρία. Για να γίνει κατανοητή η διαφορά μεταξύ  αυτών των 2 εννοιών, ακολουθεί ένα παράδειγμα που ίσως το κάνει πιο κατανοητό:

Ένα παιδί νηπιακής ηλικίας (2,5 χρονών) βγάζει αυτοκόλλητα από ένα βιβλίο που τα έχει κολλήσει και τα κολλάει το ένα πάνω στο άλλο. Αυτό φυσικά έχει σαν φυσική συνέπεια τα αυτοκόλλητα να γίνουν μία μάζα και να μην μπορεί να τα ξαναβάλει εκεί που τα είχε και φυσικά να μην κολλάνε πουθενά αλλού και να καταλήξουν στα σκουπίδια. Σε αντίθεση με τα παραπάνω η τιμωρία θα ήταν αν η μαμά βλέπει την παραπάνω συμπεριφορά και αρχίζει να απειλεί ότι αν συνεχίσει το παιδί να καταστρέφει τα αυτοκόλλητα του θα τα πετάξει στα σκουπίδια. Το παιδί συνεχίζει να κάνει το ίδιο, η μαμά εκνευρίζεται και αρχίζει να φωνάζει και τελικά καταλήγουν σε ένα φαύλο κύκλο εκβιασμών με αποτέλεσμα τα αυτοκόλλητα να καταλήξουν στα σκουπίδια.

Το αποτέλεσμα και των 2 περιπτώσεων είναι το ίδιο, καθώς τα αυτοκόλλητα καταλήγουν στα σκουπίδια. Η διαφορά είναι ότι στην 1η περίπτωση το παιδί το βίωσε σαν φυσική συνέπεια χωρίς φωνές και υστερίες, ενώ στη 2η περίπτωση η μαμά μπλέχτηκε στον φαύλο κύκλο εξουσίας. Τα παιδιά χρειάζονται ήρεμους και σταθερούς γονείς που να τα αφήνουν να πειραματίζονται με ασφάλεια και να βιώνουν τις φυσικές συνέπειες των πράξεων τους χωρίς τιμωρίες, απαγορεύσεις και στερήσεις και τότε η μάθηση είναι αποτελεσματικότερη και έχει διάρκεια στον χρόνο! Η αγάπη, η σύνδεση και η άνευ όρων αποδοχή έχει να δώσει πολλά εφόδια στο παιδί χωρίς να το γεμίζει ενοχές και κατηγόριες.

Κρητικού Μαρίνα*
Ψυχολόγος Υγείας/Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος
Συνεργάτης Attachment Parenting Hellas

Πηγή :http://www.schooltime.gr/2017/01/04/timoria-vs-fisikes-sinepeies-ti-ta-diaforopoiei-kritikou/  

Ανάπτυξη παιχνιδιού: στάδια και ιδέες για την εξέλιξή του

Από ποιά στάδια περνούν τα παιδιά για να αναπτύξουν το παιχνίδι τους; Ποιές είναι κάποιες απλές ιδέες για να τα βοηθήσουν οι γονείς τους σε αυτό;

Πηγή :http://www.logosepikinonia.gr/gr/el/articles/anaptyksi-paixnidioy-stadia-kai-idees-gia-tin-ekseliksi-toy?platform=hootsuite


Τα περισσότερα παιδιά περνούν από τα ακόλουθα στάδια καθώς μαθαίνουν να παίζουν:


1. Τυχαίο και εξερευνητικό παιχνίδι
Το παιδί κουνάει, βάζει στο στόμα, χτυπάει και αναποδογυρίζει παιχνίδια και άλλα αντικείμενα. Εξερευνά αντικείμενα με το να τα δοκιμάζει, να τα κοιτάει, να τα ακούει, να τα κινεί και να τα αισθάνεται μέσω διαφορετικών μερών του σώματός του.


2. Πρώιμο λειτουργικό παιχνίδι
Το παιδί ξεκινά να χρησιμοποιεί αντικείμενα με τον κατάλληλο τρόπο. Για παράδειγμα, το παιδί βουρτσίζει με μία βούρτσα. Σε αυτό το στάδιο, πιθανώς, το παιδί να βουρτσίζει το πάτωμα, τα τουβλάκια ή το παντελόνι σας με λάθος τρόπο. Επίσης, ξεκινάει να σπρώχνει αυτοκινητάκια, να ανοίγει και να κλείνει κουτιά, να πίνει από την κούπα, να κυλάει μια μπάλα, να βάζει τουβλάκια το ένα πάνω στο άλλο, να ακούει στο ακουστικό του τηλεφώνου-παιχνίδι, να χρησιμοποιεί ένα πανί για να πλένει αντικείμενα, και να λύνει πολύ απλά παζλ.


 3. Ανεπτυγμένο λειτουργικό παιχνίδι
Το παιδί χρησιμοποιεί τα περισσότερα παιχνίδια και αντικείμενα με τον σωστό τρόπο. Πλέον, δεν βουρτσίζει το πάτωμα, ούτε χρησιμοποιεί λάθος τα αντικείμενα. Λογικά, το παιδί θα μπορεί να απαντήσει σε ερωτήματα όπως: «Δείξε μου τί πάει στο πόδι σου» με το να σηκώνει ο γονέας το παπούτσι. Θα μπορεί να ανταποκριθεί και με εικόνες. Εξετάστε αν το παιδί μπορεί να διαλέξει την εικόνα ενός αντικειμένου, όταν του περιγράψετε σε τι χρησιμοποιείται, συνήθως, αυτό το αντικείμενο. Για παράδειγμα, το παιδί μπορεί να σας δείξει την εικόνα μιας καρέκλας όταν το ρωτήσετε «Πού καθόμαστε;»


4. Δημιουργικό-συμβολικό παιχνίδι
Το παιδί μαθαίνει να χρησιμοποιεί σύμβολα μέσα στο παιχνίδι. Μπορεί να υποκρίνεται πως ένα κουτί είναι ένα (choo-choo) τρένο. Το κουτί αντιπροσωπεύει το τρένο.


5. Παιχνίδι με φαντασία
Η δημιουργικότητα και η φαντασία παίζουν κυρίαρχο ρόλο σε αυτό το στάδιο. Το παιδί μπορεί να παίζει με φανταστικούς φίλους ή ζώα ή μπορεί να υποκρίνεται πως είναι κάποιος άλλος. Μπορεί να υποκριθεί πως είναι σκύλος, γιατρός ή ο Σούπερμαν. Δεν υπάρχουν όρια στη φαντασία! Το παιδί αναπαριστά οικείες καταστάσεις μέσα από το σπίτι, όπως το «νοικοκυριό» ή εκτελεί δραματικό παιχνίδι με μαριονέτες.



Ποιες δραστηριότητες βοηθούν το παιδί να αναπτύξει τις δεξιότητες για το παιχνίδι;

Παρέχετε στα παιδιά αντικείμενα και παιχνίδια αναλογικά του επιπέδου τους για να ενθαρρύνετε την εξέλιξη του παιχνιδιού. Σας προτείνουμε να χρησιμοποιήσετε και εσείς αυτά τα παιχνίδια και αντικείμενα. Κεντρίστε την προσοχή του παιδιού και δείξτε του πώς να τα χρησιμοποιήσει. Επιλέξτε να δουλέψετε με λίγα μόνο παιχνίδια και αντικείμενα τη φορά.

Ακολουθήστε τις παρακάτω δραστηριότητες για να βοηθήσετε το παιδί σας να αναπτύξει συγκεκριμένες δεξιότητες για το παιχνίδι:



1. Τυχαίο και εξερευνητικό παιχνίδι

Δώστε στο παιδί σας ευκαιρίες να εξερευνήσει αντικείμενα και παιχνίδια για διαφορετικές αισθήσεις. Βεβαιωθείτε πως κάνετε χρήση ασφαλών, μη τοξικών, χρωματιστών παιχνιδιών που προκαλούν το ενδιαφέρον του παιδιού. Παρουσιάστε στο παιδί σας αντικείμενα και φαγητά που, συνήθως, μπορείτε να βρείτε μέσα στο σπίτι. Ακολουθούν τρόποι για να δώσετε έμφαση στη χρήση των διαφορετικών αισθήσεων:

Ακοή: Μιλήστε για τα αντικείμενα καθώς παίζετε με αυτά. Για παράδειγμα πείτε «Το βιβλίο έπεσε κάτω». Μιλήστε για τους ήχους που βγάζουν τα αντικείμενα. Πείτε «Άκουσε πώς κάνει το χαρτί. (κάντε το χαρακτηριστικό ήχο όταν τσαλακώνουμε ένα χαρτί)». Παρουσιάστε στο παιδί σας αντικείμενα που παράγουν διαφορικούς ήχου, όπως το κροτάλισμα, το κουδούνισμα κτλ.

Όραση: Βεβαιωθείτε πως το παιδί σας παρατηρεί τα αντικείμενα, γυρίζοντάς τα για να τα δει από όλες τις μεριές. Αγγίξτε και γυρίστε απαλά το πρόσωπο του παιδιού σας αν το κρίνετε απαραίτητο. Κινήστε κάθε αντικείμενο γύρω γύρω μέχρι το παιδί σας να το δει.

Αφή: Βοηθήστε το παιδί να αισθανθεί όλη την επιφάνεια του αντικειμένου με τα χέρια του. Αφήστε το να κρατήσει το παιχνίδι ενώ εσείς μπορείτε να δοκιμάσετε να το τρίψετε στα μάγουλά του. Δώστε στο παιδί αρκετά αντικείμενα για να αισθανθεί. Βεβαιωθείτε πως του παρέχετε αντικείμενα διαφορετικής θερμοκρασίας και υφής.

Κίνηση: Βοηθήστε το παιδί σας να κουνήσει κάθε αντικείμενο, να το στριφογυρίσει, και να το χτυπήσει ελαφρά πάνω στο τραπέζι. Αυτό βοηθάει το παιδί να ακούει τους θορύβους που κάνει το αντικείμενο. Πάρτε μια απλή, σπογγώδη μπάλα που δε θα βλάψει κάποιον μέσα στο σπίτι και αφήστε το παιδί να την πετάξει και να τρέξει πίσω της. Αυτό θα βοηθήσει το παιδί σας να εξερευνήσει τις κινήσεις του σώματός του. Βοηθήστε το να μετακινήσει, να σπρώξει και να τραβήξει τα αντικείμενα. Δώστε στο παιδί κουτάλια και σκεύη κουζίνας για να τα χτυπήσουν μεταξύ τους.

Γεύση και όραση: Βάλτε ποικίλα φαγητά ή άλλα πράγματα με μυρωδιά κοντά στη μύτη του παιδιού σας. Αν πρόκειται για φαγητό, αφήστε το παιδί να το γλύψει ή να το γευτεί. Τα περισσότερα παιδιά περνούν από ένα στάδιο εξερεύνησης και βάζουν τα πάντα στο στόμα τους. Επιτρέψτε το παιδί να εξερευνήσει με αυτόν τον τρόπο αλλά βεβαιωθείτε πως επικίνδυνα ή βρώμικα αντικείμενα βρίσκονται σε σημείο που τα παιδιά δεν έχουν πρόσβαση. Δώστε στο παιδί αρκετές ευκαιρίες να γευτεί και να μυρίσει μια ποικιλία από αντικείμενα.



2. Πρώιμο λειτουργικό παιχνίδι

Αν δείτε το παιδί σας να παίζει σωστά με ένα παιχνίδι ή αντικείμενο, σταματήστε για ένα λεπτό και παρατηρήσετε τί κάνει. Δείξτε του προσοχή και χαρίστε του ένα χαμόγελο. Συχνά, οι γονείς είναι ευτυχισμένοι όταν το παιδί παίζει ήρεμα καθώς μπορούν να εργαστούν με την ησυχία τους. Όμως, με αυτόν τον τρόπο οι γονείς δείχνουν στο παιδί πως με το σωστό παιχνίδι δεν θα έχουν την προσοχή ή την επιβράβευσή τους. Πιθανώς, το παιδί να παίζει όλο και λιγότερο. Σιγουρευτείτε πως ανταμείβετε το αυθόρμητο παιχνίδι του παιδιού με προσοχή και επαίνους.

Διαλέξτε μόνο ένα ή δύο αντικείμενα και ενέργειες τη φορά για να διδάξετε το παιδί. Δώστε το αντικείμενο στο παιδί. Μπορεί να προσπαθήσει, μόνο, να το βάλει στο στόμα, να το κουνήσει ή να το χτυπήσει. Πάρτε εσείς το αντικείμενο και χρησιμοποιήστε το με τον σωστό τρόπο. Για παράδειγμα, πάρτε τη χτένα και χτενίστε τα μαλλιά σας ή τα μαλλιά του παιδιού σας. Χρησιμοποιήστε λέξεις για να περιγράψετε αυτό που κάνετε. Για παράδειγμα, πείτε «Κοίτα! Χτενίζω τα μαλλιά. Η μαμά χτενίζει τα μαλλιά». Δώστε στο παιδί ακόμη μία ευκαιρία να παίξει με το αντικείμενο. Αν το παιδί σας συνεχίζει να μην μιμείται την ενέργεια που κάνετε, βάλτε το χέρι σας πάνω στο χέρι του παιδιού. Βοηθήστε το παιδί να χρησιμοποιήσει σωστά το αντικείμενο.

Μπορεί να χρειαστείτε συνεργάτη για κάποιες δραστηριότητες. Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να βοηθήσει το παιδί σας να κυλήσει μια μπάλα μπρος και πίσω ανάμεσα σε σας και το παιδί. Κάθε φορά που το παιδί μιμείται την κατάλληλη ενέργεια για το παιχνίδι ή το αντικείμενο, δώστε του πολλή προσοχή και έπαινο.



3. Ανεπτυγμένο λειτουργικό παιχνίδι

Το παιδί σας είναι έτοιμο για πιο δομημένο και σύνθετο παιχνίδι αν εκτελεί τις παραπάνω ενέργειες συχνά και χωρίς βοήθεια από εσάς. Μπορείτε να προσθέσετε παιχνίδια στη λίστα καθώς το παιδί αναπτύσσεται. Συμπεριλάβετε παιχνίδια που μπορούν να καβαλήσουν, παζλ, παιχνίδια με πλαστικές κούπες, χαρτί και κηρομπογιά. Ακολουθούν μερικές προτεινόμενες δραστηριότητες για αυτό το στάδιο της ανάπτυξης:

α. Ένα πάρτι με δοκιμές φαγητών.
Βάλτε τέσσερις ή πέντε μικρές ποσότητες από διαφορετικά φαγητά σε πιάτα. Δώστε στην οικογένεια να γευτεί το καθένα. Περιγράψτε και δώστε όνομα στο καθένα αλλά προσέξτε να έχετε συμπεριλάβει το αγαπημένο φαγητό του παιδιού. Κάθε μέλος της οικογένειας με τη σειρά, θα κλείσει με ένα ύφασμα τα μάτια των υπολοίπων. Αναγνωρίστε ποιο φαγητό κρατάτε με τη μυρωδιά και τη γεύση. Για κάθε φαγητό, ρωτήστε το παιδί αν είναι το αγαπημένο του. Για παράδειγμα, πείτε «Αυτό είναι παγωτό;». Το παιδί μπορεί να έχει μια ανταμοιβή κάθε φορά που αναγνωρίζει σωστά ένα φαγητό.

β. Τί ακούς;
Αφήστε το παιδί να εξοικειωθεί με ήχους του σπιτιού. Το παιδί μπορεί να χτυπήσει το κουδούνι, να πάρει τηλέφωνο, να ανοίξει τη βρύση, να ανοίξει το ραδιόφωνο, να χτυπήσει την πόρτα και να ακούσει το ρολόι. Μετά, μπορείτε να παίξετε «Τί ακούς;» Παράγετε κάποιον ήχο ή παίξτε κάποιον που, ήδη, έχετε ηχογραφήσει. Ρωτήστε το παιδί σας να αγγίξει το αντικείμενο που κάνει αυτό τον θόρυβο ή απλά να το ονομάσει. Αν το παιδί σας απαντήσει σωστά, αφήστε το να αναπαράγει τον ήχο (για παράδειγμα να χτυπήσει το κουδούνι).

γ. Κουτί Μυστηρίου
Κάθε μέλος της οικογένειας βάζει μερικά, μικρά αντικείμενα στο κουτί μυστηρίου. Το κουτί θα πρέπει να είναι φτιαγμένο από χαρτόνι και η κορυφή από ύφασμα που θα έχετε συρράψει. Κόψτε μια σχισμή στην υφασμάτινη επιφάνεια, ώστε να μπορείτε να βάλετε μέσα το χέρι σας. Θα μπορείτε να αισθανθείτε αλλά όχι να δείτε τί βρίσκεται στο εσωτερικό του κουτιού. Κάθε μέλος της οικογένειας πρέπει να αγγίξει και να αισθανθεί τα αντικείμενα και να βγάλει τα δικά του μόνο, έξω από το κουτί. Το παιδί σας μπορεί να ονομάζει το κάθε παιχνίδι και μόλις το βγάζει από το κουτί θα βλέπει αν μάντεψε σωστά.

δ. Τί είναι αυτό;
Υπάρχουν κάποια αντικείμενα και αντίστοιχες ενέργειες που μπορείτε να διδάξετε στο παιδί σας μέσω διασκεδαστικών παιχνιδιών όπου το παιδί θα καλείται να μαντεύει.

Τί διαβάζουμε; (βιβλία)
Tί θα βάλουμε για να καθαρίσει αυτό; (σαπούνι)
Τί θα μπει στο πόδι μας; (παπούτσι)
Τι θα οδηγήσουμε; (αυτοκίνητο)
Τι θα στρώσουμε; (κρεβάτι)
Τι λέει την ώρα; (ρολόι)



4. Συμβολικό-δημιουργικό παιχνίδι

Καθορίστε μια συγκεκριμένη ώρα την ημέρα για να παίζετε. Δώστε στα παιδιά σας ευκαιρίες να παίξουν με άλλα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας και αναπτυξιακού επιπέδου. Δώστε στο παιδί κούκλες, τουβλάκια, πιάτα, κουτιά, αυτοκινητάκια ή φορτηγά, μαριονέτες, ρούχα για μεταμφιέσεις, χαρτί και κηρομπογιές.

Ενθαρρύνετε το παιδί να παίξει με αυτά τα παιχνίδια. Μπορείτε να παίξετε μαζί. Υποκριθείτε πως ένα κουτί είναι ένα σπίτι ή τρένο και μία σύνθεση από τουβλάκια ένα κάστρο.



5. Παιχνίδι φαντασίας

Βοηθήστε το παιδί σας να θυμάται περιστατικά με μια χρονική σειρά, μιλώντας του γι’ αυτά. Διαβάστε ιστορίες στα παιδιά σας. Έτσι, θα μάθει να θυμάται γεγονότα με χρονική σειρά. Μπορείτε να παίξετε μαζί ένα παιχνίδι βασισμένο σε μια οικεία ιστορία. Αρχικά, το παιδί σας θα είναι συνεχώς ο/η ηθοποιός. Αργότερα, το παιδί θα παίζει σκηνές με τις κούκλες, τις μαριονέτες ή με άλλα παιδιά. Το παιδί σας θα σκηνοθετεί τη δράση και θα αναλαμβάνει διαφορετικούς ρόλους ενώ παίζει. Σιγουρευτείτε πως το παιδί σας έχει κούκλες, μαριονέτες, ρούχα για μεταμφιέσεις, ιατρικά παιχνίδια, και άλλα υλικά για το παιχνίδι φαντασίας.


Πηγή: Leslie S McColgin, Play Skills, Parent Articles 1, Communication Skill Builders a division of the Psychological Corporation. 

Παιδικός αυνανισμός: Σπάστε τα ταμπού Από: Νινέττα Φαφούτη - See more at: http://www.imommy.gr/nipia/anaptiksi/article/2495/paidikos-aynanismos-spaste-ta-tampoy/#sthash.H5ZWYiHg.dpuf

Ο αυνανισμός είναι ένας τρόπος για να ανακαλύψει το παιδί το σώμα του. Δεν υπάρχει λόγος ούτε να νιώθετε άβολα, ούτε να ανησυχείτε και κυρίως δεν χρειάζεται πανικός!

Μια από τις πιο συναρπαστικές ανακαλύψεις του παιδιού από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του, είναι τα γεννητικά του όργανα και η ευχαρίστηση που απορρέει από την ενασχόληση με αυτά, πάντα στο πλαίσιο της παιδικής σεξουαλικότητας που διαφέρει από την σεξουαλικότητα των εφήβων και των ενηλίκων. Αφού το παιδί έχει αποκτήσει πλέον τον έλεγχο των σφιγκτήρων και έχει αποχαιρετήσει την πάνα, είναι φυσικό η περιέργεια γι’ αυτό το μέρος του σώματός του να εκδηλωθεί: ήρθε λοιπόν η στιγμή που το μικρό έχει στην «διάθεση» τα γεννητικά του όργανα, για να τα εξετάσει. Έτσι, η ανακάλυψη του κόσμου συνεχίζεται και φτάνει στο σώμα, το οποίο αποτελεί και το πρώτο όριο ανάμεσα στον εξωτερικό και τον εσωτερικό κόσμο. Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι ενώ για οτιδήποτε άλλο δείξει περιέργεια το παιδί οι γονείς είναι περήφανοι, σε αυτήν την περίπτωση προκαλείται πάντα μια σχετική αμηχανία. Πόσο μάλλον που το παιδί σ’ αυτήν την ηλικία δεν περιορίζεται στο ν’ ανακαλύψει τα γεννητικά του όργανα, αλλά πειραματίζεται για πρώτη φορά με την δυνατότητα να προκαλεί στον εαυτό του ευχαρίστηση.

Και τότε τα ερωτηματικά αρχίζουν να βασανίζουν τη μαμά και τον μπαμπά. Να παραστήσουν ότι δεν τρέχει τίποτα; Ή να το εμποδίσουν με λιγότερο ή αυστηρότερο τρόπο; Μία αυθόρμητη κίνηση Τα παιδιά βιώνουν από πολύ μικρή ηλικία ερεθίσματα ευχαρίστησης που μπορεί να προέρχονται από το σώμα τους, ενώ παράλληλα συχνά προσπορίζουν ικανοποίηση από αυτό. Τα βρέφη πιάνουν τις πατούσες τους, την κοιλιά τους, το χέρια τους. Προσπαθούν να ορίσουν την εικόνα του εαυτού τους και πώς αυτή βιώνεται μέσα από τις αισθήσεις τους. Προσπαθώντας το παιδί να μάθει το σώμα του, ανακαλύπτει και τα γεννητικά του όργανα και την ευχαρίστηση που αντλεί με το να τα αγγίζει και να τα χαϊδεύει. Συνήθως μετά τον πρώτο ενάμιση χρόνο της ηλικίας του, παρατηρείται η την παρουσία των πρώτων αντανακλαστικών στύσεων στο αγοράκι, κάτι βέβαια που εξαρτάται από τη γενικότερη ωρίμανση του νευρικού συστήματος και των αντανακλαστικών του, με μικρές χρονικές αποκλίσεις από παιδί σε παιδί.  Έτσι, εμείς οι  γονείς δεν θα αργήσουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με ένα θέαμα που τις περισσότερες φορές μας φέρνει σε αμηχανία και δεν ξέρουμε πώς να το αντιμετωπίσουμε: το παιδάκι μας να χαϊδεύει ενίοτε σε κοινή θέα τα γεννητικά του όργανα ή να τρίβεται σε κάποιο έπιπλο του σπιτιού.

Ο παιδικός αυνανισμός είναι μια φυσική κίνηση, μια νέα πηγή ευχαρίστησης μετά την παρόρμηση του παιδιού να βάζει τα πάντα στο στόμα. Και έτσι οφείλουμε να το βλέπουμε και εμείς οι γονείς,  να τον αποδεχτούμε  με φυσικότητα, χωρίς να του προσδίδουμε ιδιαίτερη αξία. Η παιδική σεξουαλικότητα, η οποία εκδηλώνεται με αυτές τις πρώτες μορφές αυτοερωτισμού, ακολουθεί μια φυσική διαδρομή και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο δεν χρειάζονται παρεμβάσεις, οι οποίες συχνά αποδεικνύονται όχι μόνο άσκοπες αλλά και επιζήμιες. Εξάλλου ο αυνανισμός ως μια αυτοερωτική πράξη των παιδιών, διαφέρει κατά πολύ από τον αυνανισμό των ενηλίκων. Επομένως, απαγορεύονται αυστηρά οι παρατηρήσεις, οι επιπλήξεις, τα πονηρά νεύματα και τα γελάκια, όπως και κάθε είδους σχετικό σχόλιο αποτρεπτικό ή προτρεπτικό, που άλλοτε επικροτούν, ενώ άλλοτε ντροπιάζουν το παιδί. Και στις δυο περιπτώσεις το αποτέλεσμα μπορεί να είναι αρνητικό.

Μα, το κάνει συνέχεια…
Όταν όμως ο αυτοερωτισμός αποκτά κεντρικό ρόλο σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες και το παιδί καταφέρνει να βρίσκει ανακούφιση και σιγουριά κυρίως με τον αυνανισμό, τότε χτυπά το καμπανάκι του συναγερμού. Το ανησυχητικό εδώ δεν είναι τόσο το μέσο με το οποίο εκφράζεται το παιδί-ως μια έκφανση δηλαδή της σεξουαλικότητας του, αλλά η συνεχής προσπάθειά του να ηρεμεί και να αυτοπαρηγορείται. Ίσως το παιδί περνά κάποια συναισθηματική δυσκολία και δεν καταφέρνει να ανοιχτεί στον έξω κόσμο. Τι κάνετε λοιπόν στην περίπτωση αυτή, για να ξεπεράσει ομαλά κι αποτελεσματικά αυτή την κατάσταση; Καλό είναι να μην του απαγορεύσετε με λόγια αυτή την δραστηριότητα, αλλά να του προσφέρετε εναλλακτικές λύσεις. Για παράδειγμα, κινήστε του το ενδιαφέρον για νέα παιχνίδια, νέες φιλίες με συνομήλικα παιδάκια και δείξτε του λίγο περισσότερο στοργή. Ακούστε το , προσπαθήστε να του εμφυσήσετε ασφάλεια και εμπιστοσύνη, ώστε να νιώσει πως μπορεί να απευθυνθεί σε εσάς για ότι και αν του συμβαίνει. Συνήθως αυτά είναι αρκετά για να το βοηθήσετε. Αν όμως, διαπιστώσετε ότι η κατάσταση συνεχίζεται, ίσως θα πρέπει να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό.

Κοίτα τι έχω…
Πως όμως πρέπει ν’ αντιδράμε, όταν το παιδί δεν περιορίζεται μόνο στο ν’ αγγίζει τις «επίμαχες ζώνες» του αλλά τις εκθέτει κιόλας με την αυθόρμητη παιδική λογική, σύμφωνα με την οποία μια ωραία ανακάλυψη πρέπει να επιδεικνύεται σε όλους; Εξηγώντας του ότι αυτό είναι ένα προσωπικό παιχνίδι και δεν το επιδεικνύουμε, αλλά ούτε το μοιραζόμαστε με κανέναν ενήλικο, ούτε καν με την μαμά και τον μπαμπά. Γενικά πάντως, πρόκειται για μια παρόρμηση που θα υποχωρήσει μόνη της, συνήθως κατά την έναρξη της περιόδου όπου το παιδάκι θα ασχοληθεί με άλλου τύπου διεγέρσεις και ικανοποιήσεις, όπως αυτές που παίρνει από το παιχνίδι στο σχολείο με τους φίλους του. Και ναι μεν τώρα που είναι πολύ μικρό το παιδί προσπαθεί συχνά να τραβήξει την προσοχή μας ασχολούμενο με τα γεννητικά του όργανα, αλλά λίγο αργότερα θα προσπαθήσει να προκαλέσει το θαυμασμό με άλλους τρόπους που θα έχουν άμεση σχέση με τις συνεχείς σωματικές και διανοητικές του κατακτήσεις. Μια περίοδος απαραίτητη αφού μετά θα ακολουθήσει η κατακλυσμένη πια από ορμές εφηβεία…

Με την συνεργασία με της κας Ελεάνας Ελευθερίου (ψυχοθεραπεύτρια – κλινική θεραπεύτρια σεξουαλικών διαταραχών)
Πηγή: : http://www.imommy.gr/nipia/anaptiksi/article/2495/paidikos-aynanismos-spaste-ta-tampoy/#sthash.H5ZWYiHg.dpuf 

Συνεξάρτηση, δεν χρειάζεται να είμαστε τόσο «καλοί» με τους άλλους

Συνεξάρτηση είναι όταν αναλαμβάνεις τα προβλήματα των άλλων, τις ανάγκες, τα συναισθήματά, τις προτιμήσεις, τους στόχους, τη ζωή τους, σα να είναι δικά σου, παραμελώντας ή ακόμη και χάνοντας επαφή με τα πραγματικά δικά σου.

Ο όρος αρχικά αναφερόταν στη νοσηρή «δυναμική» που παρατηρούνταν στους συντρόφους αλκοολικών, που χωρίς να το θέλουν, υπέθαλπαν τα προβλήματα του εθισμένου ατόμου, μέσα από υποθετικά βοηθητικές συμπεριφορές.

Η συνεξάρτηση τώρα πλέον αναφέρεται σε οποιονδήποτε εμπλέκεται σε παρόμοια νοσηρή «δυναμική». Λέμε «νοσηρή» γιατί το να καλύπτει τις ανάγκες του άλλου, δεν είναι υγιές για τον συνεξαρτημένο αλλά ούτε και για τον παραλήπτη.

Πως αναπτύσσεται η συνεξάρτηση;

Η συνεξάρτηση αναπτύσσεται όταν ένα παιδί είναι σε ανισότιμη σχέση με τους γονείς του, όπου μαθαίνει να βάζει στην άκρη τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες, ώστε να ανταποκριθεί στις ανάγκες και τα θέλω των γονιών του, προκειμένου να πάρει τη φροντίδα τους, την προσοχή ή την έγκρισή τους.

Έτσι το παιδί μεγαλώνοντας, αποκτά την τάση να ξαναδημιουργεί κα να έλκεται απ’ αυτή τη «δυναμική» σε όλες του τις σχέσεις. Συνήθως χρειάζεται να αλλάξει αρκετές σχέσεις ή θέσεις εργασίας, πριν συνειδητοποιήσει ότι τα προβλήματά του δεν οφείλονται στον λάθος σύντροφο ή στη λάθος δουλειά, αλλά σε νοσηρές συνήθειες. Επειδή οι συνήθειες στις σχέσεις αποκτούνται κατά την πρώιμη ανάπτυξη, είναι βαθιά ριζωμένες και φαίνονται φυσιολογικές, κάνοντάς το πιο δύσκολο να συνειδητοποιήσεις ότι υπάρχουν εναλλακτικές.

Παραδείγματα Συνεξάρτησης

Η Μαρία είχε συνεξάρτηση με τον σύντροφό της Παύλο. Ο Παύλος δεν ήταν ευχαριστημένος με τη δουλειά του και η Μαρία ανέλαβε να του βρει μια νέα δουλειά. Ξανάφτιαξε το βιογραφικό του, έψαξε στο διαδίκτυο για αγγελίες και του αγόρασε πουκάμισα και γραβάτες για τις συνεντεύξεις.

Ο Παύλος ήταν πολύ ευχαριστημένος στη νέα δουλειά που βρήκε με τη σκληρή προσπάθεια της Μαρίας αλλά εκείνη έγινε καταθλιπτική και υποτονική. Καθώς ο Παύλος δεν χρειαζόταν τη βοήθειά της, εκείνη δεν ένιωθε πλέον σέξι και ελκυστική, πράγμα που έφερε προβλήματα και στην ερωτική τους ζωή. Η μελαγχολία της Μαρίας επιδεινώθηκε και παραιτήθηκε από τη δουλειά της. Ο οικογενειακός γιατρός την παρέπεμψε σ’ έναν ψυχολόγο και η Μαρία έμαθε πώς να σχετίζεται με πιο ισορροπημένο τρόπο και με τον σύντροφό της και με τον εαυτό της.

Ο Σταύρος είχε συνεξάρτηση με τη δουλειά του. Ήταν ένα ανερχόμενο αστέρι στη δουλειά, έπαιρνε προαγωγές και αυξήσεις που έσπαγαν τα ρεκόρ της εταιρείας. Αυτό απαιτούσε ηρωική προσπάθεια από τον Σταύρο, που δούλευε μέχρι αργά τη νύχτα και τα σαββατοκύριακα, παραμελώντας την προσωπική του ζωή. Έξι μήνες αφότου προάχθηκε σε μια θέση που ούτε την ήθελε ούτε του άρεσε αλλά ένιωθε υποχρεωμένος να δεχτεί, κατέρρευσε με κλινική κατάθλιψη.

Η Ειρήνη είχε συνεξάρτηση με το γιό της Φώτη. Ο Φώτης δεν είχε τελειώσει μια εργασία για το σχολείο, που έπρεπε να παραδώσει την επόμενη μέρα. Δεν είχε αρκετό χρόνο για να την ολοκληρώσει και να πάει για προπόνηση στο ποδόσφαιρο. Η Ειρήνη δεν άντεξε να τον αφήσει να χάσει το ποδόσφαιρο, οπότε τελείωσε εκείνη την εργασία του και την είχε έτοιμη όταν εκείνος γύρισε στο σπίτι.

Είμαι συνεξαρτημένος;

Αν απαντήσετε «Ναι» σε 4 ή περισσότερες από τις παρακάτω δηλώσεις, τότε έχετε κάποιο βαθμό συνεξάρτησης.

1. Δεν μπορείτε να πείτε «Όχι».
2. Πάντα συμμορφώνεστε με τις προτιμήσεις των άλλων.
3. Νιώθετε άβολα και ένοχα όταν κάνετε τα πράγματα που εσείς θέλετε.

4. Έχετε δυσκολία να αποδεχτείτε τις φιλοφρονήσεις που σας κάνουν.
5. Ντρέπεστε ή νιώθετε υπεύθυνος για την κακή συμπεριφορά των άλλων.
6. Νιώθετε θυμωμένος και δεν ξέρετε γιατί.

7. Πιστεύετε ότι η σύγκρουση δεν έχει κανένα καλό αποτέλεσμα και την αποφεύγετε πάση θυσία.
8. Συνεχώς προλαβαίνετε τις ανάγκες των άλλων και τις ικανοποιείτε πριν καν σας το ζητήσουν.
9. Έχετε την τάση να έλκετε ανθρώπους που χρειάζονται κάποιον να τους σώσει.
10. Νιώθετε μεγάλο άγχος όταν τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως τα σχεδιάσατε.

Πως θα αναγνωρίσετε τη Συνεξάρτηση

Κάποιες φορές χρειάζεται να κάνουμε θυσίες για τους άλλους αλλά όταν παραμελούμε συστηματικά τις δικές μας ανάγκες, τους στόχους και τις προσδοκίες μας, για μήνες ή χρόνια, αυτό δεν είναι υγιές.
Η συνεξάρτηση οδηγεί το άτομο σε εξάντληση. Με τον καιρό, μπορεί να πάθει κατάθλιψη, να είναι αγχώδης, ευρέθιστος και θυμωμένος. Κάποιες φορές είναι πολύ δύσκολο για τα συνεξαρτημένα άτομα να επιτρέψουν στον εαυτό τους να νιώσουν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, καθώς έχουν μάθει να μη δίνουν αξία στα συναισθήματά τους.

Μπορώ να το αλλάξω;
Τα συνεξαρτημένα άτομα λένε συχνά: «Έτσι είμαι. Δεν μπορώ να αλλάξω». Συνήθως χωρίς να το συνειδητοποιούν, το να υποφέρουν τους δίνει μια ικανοποίηση και μια αίσθηση περηφάνιας επειδή τα καταφέρνουν. Όμως αν δεν ζήσεις εσύ τη ζωή σου, δεν θα το κάνει κανείς άλλος για σένα.

Μπορείς να αλλάξεις την τάση για συνεξάρτηση. Είναι δύσκολο και χρειάζεται χρόνο, αλλά δεν είναι τόσο κοπιαστικό όσο το να είσαι συνεξαρτημένος. Μικρές αλλαγές μπορεί να έχουν εντυπωσιακά μεγάλη επίδραση, γιατί η νοοτροπία, η συμπεριφορά και τα συναισθήματα της συνεξάρτησης αλληλεπιδρούν και έτσι, αλλάζοντας το ένα, αλλάζουν και τα άλλα.

Ένα πρώτο βήμα για να αλλάξεις τη συνεξάρτηση, είναι να αναπτύξεις μια νοητική εικόνα, ένα «μέτρο» για το τι είναι ρεαλιστικό για σένα να κάνεις. Μπορείς για παράδειγμα, να οραματιστείς τον εαυτό σου – το χρόνο και την ενέργειά σου – σαν ένα γυάλινο δοχείο με χρωματιστό νερό, στο αγαπημένο σου χρώμα.

Αποφάσισε πόσο από το χρωματιστό νερό χρησιμοποιούν ήδη οι διάφορες ευθύνες και υποχρεώσεις σου και επέλεξε το χαμηλότερο επίπεδο στάθμης (όχι κάτω από 30%) που θα φροντίζεις να εξασφαλίζεις για το περιεχόμενό σου, έτσι ώστε να έχεις αρκετό απόθεμα για τον εαυτό σου και τις έκτακτες ανάγκες.

Από κει και πέρα, κάθε φορά που κάποιος θα σου ζητάει να κάνεις κάτι, πριν αποφασίσεις αν θα το κάνεις, μπορείς να φέρνεις στο μυαλό σου την εικόνα του δοχείου σου και να εξετάζεις αν, ικανοποιώντας το αίτημα, θα εξαντλήσεις τα αποθέματά σου κάτω από το χαμηλότερο επιτρεπτό όριο (π.χ. το 30% του περιεχομένου). Επιπλέον, είναι σημαντικό να λάβεις υπόψη αν το αίτημα έρχεται από κάποιον με τον οποίο έχεις μια ισορροπημένη και υγιή σχέση.

Το επόμενο βήμα είναι να μάθεις να λες «Όχι», πράγμα πολύ δύσκολο για όσους έχουν θέματα συνεξάρτησης. Το να λες «Όχι» δεν σε κάνει κακό άνθρωπο ούτε σε εμποδίζει να παίρνεις αγάπη και τρυφερότητα.

Το να νιώθεις ότι πρέπει να κερδίσεις την αγάπη και τη στοργή, είναι μια λανθασμένη πεποίθηση που οι συνεξαρτημένοι μαθαίνουν ακούσια, ως παιδιά. Χρειάζεται να μάθεις να επεξεργάζεσαι το αίτημα του άλλου αντί να συμφωνείς αυτόματα όπως συνηθίζει να κάνει ο συνεξαρτημένος.

Εξασκήσου στο να λες δυνατά μια φράση στον εαυτό σου, που θα λέει ότι θα το σκεφτείς και θα τους απαντήσεις. Είναι καθοριστικό να εξασκηθείς λέγοντας δυνατά τη φράση, γιατί έτσι κάνεις πρόβα σε μια νέα αυτόματη απάντηση που θα έχεις έτοιμη, καθώς είναι δύσκολο να πεις «Όχι» όταν σε αιφνιδιάζουν. Μέχρι να τους απαντήσεις, μπορεί κιόλας να έχουν βρει άλλη λύση στα προβλήματά τους. Στη συνέχεια, εξασκήσου με τον ίδιο τρόπο στο να λες «Όχι».

Επιπλέον, χρειάζεται να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο νιώθεις καλά με τον εαυτό σου. Οι συνεξαρτημένοι νιώθουν αυτοεκτίμηση μέσα από τον εθισμό τους στο να παρέχουν βοήθεια. Οπότε για να αλλάξεις τη συνεξάρτηση, χρειάζεται να συμβιβαστείς με το γεγονός ότι θα παίρνεις λιγότερη ευχαρίστηση μέσα απ’ αυτό, και παράλληλα να αναπτύξεις νέους τρόπους για να νιώθεις αυτοεκτίμηση.

Για παράδειγμα, να ασχοληθείς με όλα εκείνα τα πράγματα που είχες βάλει στην άκρη, όπως το να αλλάξεις εργασία ή καριέρα, να ασχοληθείς με ένα αγαπημένο σου χόμπι ή να βρεις ένα καινούριο, να αθληθείς, να κοινωνικοποιηθείς κλπ.

Φαντάσου ότι αυτή η εξάσκηση στους νέους τρόπους συσχέτισης με τους άλλους, είναι ένα πείραμα. Μην περιμένεις να πετύχεις μόνιμες αλλαγές αμέσως. Δες τι αποδίδει και τι όχι, κάνε τις δικές σου διορθώσεις και πειραματίσου ξανά. Αρκετά σύντομα, αυτό που έμοιαζε πολύ δύσκολο στην αρχή, θα γίνει κάτι φυσιολογικό για σένα. Σκέψου πόσα πολλά μπορείς να πετύχεις αν βάλεις όλη την ενέργεια και το χρόνο που ξόδευες για τους άλλους, στη δική σου ζωή!!

Κείμενο: Παναγιώτα Κυπραίου, Ψυχοθεραπεύτρια – Συντονίστρια Σχολών Γονέων

Πηγή: psychotherapeia.net.gr

Η κινητική ανάπτυξη των παιδιών

0-6 μηνών
Χαμογελά.
Γυρίζει μπρούμυτα από ανάσκελα και ανάσκελα από μπρούμυτα
Σηκώνει το κεφάλι και τους ώμους του όταν είναι γυρισμένο ανάποδα (μπρούμυτα).
Κάθεται χρησιμοποιώντας τα χέρια του για υποστήριξη.
Προσπαθεί να φθάσει αντικείμενα με το ένα χέρι αλλά συχνά αποτυγχάνει.
Δημιουργεί φούσκες με τα χείλη του.
Παρακολουθεί οπτικά ανθρώπους και αντικείμενα.
Παρακολουθεί τα χέρια του.

7-12 μηνών

Έρπεται με το στομάχι.Στέκεται ή προχωρά με βοήθεια.
Προσπαθεί να φάει μόνο του με κουτάλι.
Σηκώνεται μόνο του σε μια καθιστή θέση.
Προσπαθεί να μιμείται χειρονομίες.
Χρησιμοποιεί ομαλές και συνεχόμενες προσπάθειες για να αρπάξει αντικείμενα.
Κάθεται χωρίς υποστήριξη.
Πίνει νερό από κυπελλάκι.
Προσπαθεί να στηριχτεί από τα έπιπλα.
Κρατάει το μπιμπερό του.
Παίζει μπάλα μαζί με κάποιον άλλον.
Διασκεδάζει με παιχνίδια του τύπου «κούκου!» «τσα»!
Χρησιμοποιεί έναν πρωτόγονο πιάσιμο για να γράψει, και προτιμάει να »χτυπά» τον μαρκαδόρο στο χαρτί , παρά να γράφει
Συνεργάζεται κατά τη διαδικασία του ντυσίματος, απλώνει το πόδι του για να φορέσει το παπούτσι και τοποθετεί τα χέρια του μέσα στα μανίκια.

13-18μηνών

Τρέχει αλλά πέφτει συχνά.
Δείχνει αντικείμενα που αναγνωρίζει.
Μιμείται διάφορες χειρονομίες.
Βγάζει κάποια από τα ρούχα του (π.χ. καπέλο, κάλτσες).
Προσπαθεί να ανεβάσει και να κατεβάσει το φερμουάρ.


19-24 μηνών

Προχωρά χωρίς βοήθεια.
Προχωρά λοξά με το πλάι και προς τα πίσω.
Χρησιμοποιεί παιχνίδια τα οποία χρειάζεται να τα τραβήξει.
Περνά χάντρες σε σκοινί.
Διασκεδάζει παίζοντας με πηλό και πλαστελίνη.
Παίρνει αντικείμενα από το πάτωμα χωρίς να πέφτει.
Στέκεται όρθιο πατώντας και στις δυο φτέρνες.
Ανεβαίνει και κατεβαίνει σκάλες με βοήθεια.
Σκαρφαλώνει και στέκεται στην καρέκλα.
Περιστρέφει το κεφάλι του ενώ περπατά.
Καταφέρνει να βάλει το κλειδί μέσα στην κλειδαριά.
Στέκεται στο ένα πόδι με βοήθεια.
Κάθεται σε παιδική καρέκλα.
Κατασκευάζει έναν πύργο με 3 τουβλάκια.


2-3 ετών

Αρχίζει να αναπτύσσεται ο ρυθμός.
Ανεβαίνει και κατεβαίνει σκάλες χωρίς βοήθεια.
Πηδά στο πάτωμα με τα δυο του πόδια.
Ισορροπεί στο ένα το πόδι για ένα δευτερόλεπτο.
Περπατά στις μύτες των ποδιών.
Γυρίζει τις σελίδες των βιβλίων μια προς μια ή 2- 3 μαζί την ίδια στιγμή.
Διπλώνει το χαρτί στο μισό με μίμηση.
Κατασκευάζει έναν πύργο με τουβλάκια.
Γράφει βιαστικά (ορνιθοσκαλίσματα).
Ζωγραφίζει με ολόκληρες κινήσεις του χεριού.
Βαδίζει και περιστρέφει το σώμα του ενώ πετά διάφορα αντικείμενα.
Πίνει νερό από μεγάλο ποτήρι με το ένα χέρι.
Μασά το φαγητό.
Βγάζει τα ρούχα του.

3-4 ετών

Κλωτσά την μπάλα μπροστά.
Γυρίζει τις σελίδες του βιβλίου μια προς μια.
Μαθαίνει να χρησιμοποιεί ψαλίδι.
Τρέχει και παίζει παιχνίδια δράσης με abandonment.
Σηκώνεται από την στάση “οκλαδόν”.
Ισορροπεί και περπατά με τα δάχτυλα των ποδιών.
Μπορεί να ξεκουμπώνει τα κουμπιά αλλά δεν μπορεί να τα κουμπώνει.
Κρατά τις μπογιές με τον αντίχειρα και τα δάχτυλα, κι όχι με την γροθιά.
Χρησιμοποιεί το ένα χέρι συχνότερα προκειμένου να εκτελέσει τις περισσότερες πράξεις.
Σχεδιάζει ένα τετράγωνο, αντιγράφει έναν κύκλο και μιμείται οριζόντιες κινήσεις.
Βάζει μόνο του τα παπούτσια του, αλλά τις περισσότερες φορές σε λάθος πόδι.
Μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα τρίκυκλο (ποδήλατο).
Κατασκευάζει πύργο με 9 τουβλάκια.
Εναλλάσσει τα βήματα καθώς ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες.
Χρησιμοποιεί το κουτάλι για να φάει χωρίς να του χύνεται το φαγητό κάτω.
Ανοίγει την πόρτα περιστρέφοντας το πόμολο.

4-5 ετών


Τρέχει γύρω από εμπόδια.
Σπρώχνει, τραβά και οδηγεί παιχνίδια με τιμόνι.
Πηδά πάνω από αντικείμενα που έχουν ύψος 6 ιντσες και προσγειώνεται και με τα δυο πόδια μαζί.
Πετά την μπάλα προς μια ορισμένη κατεύθυνση.
Ισορροπεί στο ένα του πόδι για 5 δευτερόλεπτα.
Σερβίρει νερό από μια κανάτα.
Απλώνει διάφορες ουσίες με το μαχαίρι.
Χρησιμοποιεί την τουαλέτα όντας πλέον ανεξάρτητος.
Χορεύει ανάλαφρα ακούγοντας μουσική.
Πηδά με το ένα πόδι.
Περπατά πάνω σε μια γραμμή.
Χρησιμοποιεί τα πόδια με μεγαλύτερη δύναμη, ευκολία και άνεση.
Πιάνεται χρησιμοποιώντας τη γροθιά και τα μεσαίο δάχτυλο.
Κρατά το χαρτί με το χέρι του καθώς γράφει.
Σχεδιάζει κύκλους, σταυρούς και σχέδια με το σχήμα του διαμαντιού.
Κατεβαίνει τις σκάλες χωρίς βοήθεια.
Μεταφέρει μια κούπα με νερό χωρίς να χυθεί.
Διασκεδάζει με το να κόβει και να κολλά.

5-6 ετών

Περπατά προς τα πίσω .
Κάνει τούμπες.
Κόβει πάνω σε μια γραμμή με το ψαλίδι.
Γνωρίζει να γράφει τα περισσότερα από τα κεφαλαία γράμματα.
Κόβει το φαγητό με το μαχαίρι.
Δένει τα κορδόνια από τα παπούτσια.
Φτιάχνει σύνθετες κατασκευές με τουβλάκια.
Κυλά χαριτωμένα ένα πατίνι, χοροπηδά, πηδά ένα σχοινάκι και κάνει ποδήλατο.
Χρησιμοποιεί με ευχέρεια μικροσκοπικά εργαλεία.
Κουμπώνει τα ρούχα, πλένει τα πρόσωπο του και take away τα παιχνίδια.
Φθάνει και πιάνει αντικείμενα με μια συνεχόμενη κίνηση.
Πιάνει την μπάλα με τα χέρια του (όταν του την πετάξουν).
Φτιάχνει ακριβή σημάδια με τις μπογιές.


6-7 ετών

Διασκεδάζει με σκληρές δραστηριότητες όπως το τρέξιμο, το χοροπηδητό, οι κούρσες ταχύτητας, η γυμναστική και το κυνηγητό.
Εμφανίζει μειωμένο ενδιαφέρον για το γράψιμο και το σχέδιο.
Σχεδιάζει ευδιάκριτα έναν άνθρωπο, ένα σπίτι και ένα δέντρο.
Χρησιμοποιεί γράψιμο παρόμοιο με εκείνο τον ενηλίκων, αλλά συνήθως είναι πιο αργό .
Τρέχει ελαφρά στα δάχτυλα των ποδιών.
Κόβει απλά σχήματα.
Χρωματίζει μέσα στις γραμμές χωρίς τα χρώματα να βγαίνουν έξω από αυτές.
Παρουσιάζει εδραιωμένη πλευρίωση του αριστερού ή του δεξιού χεριού.
Ντύνεται εντελώς μόνο του.
Βουρτσίζει τα δόντια του χωρίς καμία βοήθεια.

Πηγή :http://www.logouergon.gr/kinitiki-anaptixi-paidiou/ 

Επιτρέπεται να φιλάμε τα παιδιά μας στο στόμα; Γράφτηκε από τον Dr Θάνος Ασκητής

"Επιτρέπεται να φιλάω το παιδί μου στο στόμα; Μπορεί να του κάνω κακό; Μα είναι τόσο γλυκό, θέλω να το φιλάω συνέχεια, παντού και στο στοματάκι του! Μήπως ο κόσμος με κακοχαρακτηρίσει; Πρέπει να το σταματήσω, και αν ναι, σε ποια ηλικία;" Ερωτήσεις που ακούμε από πολλές μαμάδες και μπαμπάδες θα τολμούσα να πω, αν και όχι τόσο συχνά. Είναι αλήθεια ότι το φιλί είναι ένδειξη αγάπης και λατρείας. Πράγματι έχουμε συνηθίσει περισσότερο το φιλί στο στόμα σε ερωτικές περιπτύξεις. Δεν σημαίνει όμως αυτό ότι το να φιλήσει ένας γονιός το παιδί του στο στόμα, ότι περιέχει ερωτικά σημάδια! Μην ξεχνάμε ότι έχουμε κυρίως να κάνουμε με την κουλτούρα και τον πολιτισμό του κάθε λαού και τον τρόπο που εκφράζει τα συναισθήματά του! Σε αρκετές κοινωνίες θεωρείται απλά ένας καθημερινός τρόπος έκφρασης της γονικής αγάπης. Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι το φιλί και το χάδια βέβαια βοηθούν το παιδί μας να πάρει τα κατάλληλα εφόδια της αγάπης, της τρυφερότητας, της εμπιστοσύνης, έτσι ώστε να αρχίσει να πλάθει την δική του υγιή ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη. Αρκετές φορές μας ρωτάνε οι γονείς τι πρέπει να κάνουν όταν το παιδί τους θέλει να τους φιλάει στο στόμα. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά μιμούνται τους μεγάλους, που σημαίνει ότι είτε το έχετε κάνει ήδη εσείς στο παιδί σας ή μπορεί να σας έχει δει να φιλιέστε με τον σύντροφο, ή ακόμη μπορεί να έχει πάρει αυτή την εικόνα μέσα από την τηλεόραση. Μπορείτε λοιπόν να το αποτρέψετε όχι με το να μαλώσετε το παιδί, αλλά με το να το φιλάτε εσείς στο μάγουλο ώστε να ενισχύετε αυτόν τον τρόπο φιλιού. Σιγά σιγά το παιδί θα σας αντιγράψει και θα το υιοθετήσει. Αν τώρα το παιδί ρωτήσει γιατί η μαμά φιλάει τον μπαμπά στο στόμα ή ακουστεί το γνωστό "θέλω και εγώ φιλί όπως φιλάς τον μπαμπά!", δεν σημαίνει συμβολίζει κάποια ανάρμοστη συμπεριφορά και δεν θα πρέπει να γεμίζει τον γονιό με φόβο και ενοχές. Αυτό που είναι όμως σημαντικό, είναι να μπορεί ο γονιός να οριοθετήσει σταδιακά το παιδί του και να αποφύγει το φιλί στο στόμα. Αυτό μπορεί να γίνει απλά, εξηγώντας στο παιδί ότι το φιλί στο στόμα γίνεται μεταξύ του μπαμπά και της μαμάς και ότι η αγάπη της μητέρα προς το παιδί είναι διαφορετική και εκφράζεται με άλλον τρόπο. Θα λέγαμε λοιπόν ότι δεν υπάρχει κάτι άσχημο ή πονηρό στο να φιλήσει ο γονιός το παιδί του στο στόμα όταν αυτό βέβαια βρίσκεται στη πολύ μικρή ηλικία. Καλύτερα όμως να μην το κάνει! Μην ξεχνάμε ότι το παιδί ακόμη δεν έχει αναπτύξει τη δική μας αντοχή στα μικρόβια. Μπορεί να είμαι ο γονιός του, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είμαι απαλλαγμένος από μικρόβια που μπορώ να του μεταδώσω. Αν λοιπόν αυτό το μικρό πλασματάκι το αγαπάω τόσο πολύ, πως είναι δυνατόν να θέλω να του δώσω τα μικρόβιά μου; Υπάρχει βέβαια και η μερίδα των γιατρών που υποστηρίζουν ότι ας μην είμαστε τόσο πια προσεκτικοί με την μετάδοση μικροβίων στο παιδί, ας το αφήσουμε να βάλει κάτι στο στόμα του που δεν είναι τόσο καλά πλυμένο ή ας το γλύψει κάποιες φορές και ο σκύλος που μπορεί να υπάρχει στο σπίτι, έτσι ώστε να αναπτύξει αντισώματα. Όπως και να έχει, ας έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν χρειάζεται να φτάνουμε στα άκρα. Ας αφήσουμε τον εαυτό μας πιο ελεύθερο να εκφραστεί, δεν είναι ο μοναδικός τρόπος έκφρασης της αγάπης το φιλί στο στόμα, ας είμαστε λίγο πιο δημιουργικοί μερικές φορές. Και αν επιμένουμε να φιλάμε το παιδί μας στο στόμα, από τα 2 του χρόνια και μετά, καλό είναι να το σταματήσουμε, εφόσον το παιδί μας αναπτύσσεται ψυχοσεξουαλικά και οι απορίες του και η περιέργεια για τις διαφορές των δύο φύλων αρχίζει και εκδηλώνει τα σημάδια της…

Πηγή : Paidorama.com [ http://www.paidorama.com/paidoblog/gia-to-paidi/epitrepetai-na-filame-ta-paidia-mas-sto-stoma.html ]

Οι κανόνες του καβγά μπροστά στα παιδιά Από: Ελένη Χαδιαράκου

Η παιδοψυχολόγος και συγγραφέας του βιβλίου A Family that fights, Sharon Chesler Berntsein παραθέτει δέκα απλούς κανόνες που πρέπει να έχουμε υπόψη όταν διαπληκτιζόμαστε μπροστά στα παιδιά.


Ελάχιστοι γονείς μπορούν να υποστηρίξουν ότι δεν έχουν καβγαδίσει μεταξύ τους ποτέ μπροστά στα παιδιά τους. Μικροί ή μεγαλύτεροι, οι καβγάδες καλό είναι να αποφεύγονται. Ωστόσο επειδή αυτό δεν είναι πάντα εφικτό, υπάρχουν κάποιοι κανόνες που οι γονείς πρέπει να έχουν υπόψη τους όταν τους παρακολουθούν τα παιδιά.

1. Αναβάλλετε τη σύγκρουση για την ώρα που τα παιδιά θα βρίσκονται εκτός σπιτιού.

2. Καβγαδίστε με σεβασμό! Οι γονείς αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τα παιδιά τους ακόμα και στον τρόπο που καβγαδίζουν και λύνουν τις διαφορές τους. Όταν λοιπόν, διαπληκτίζεστε μπροστά στα παιδιά αποκλείστε απρεπείς χαρακτηρισμούς, σαρκασμό, επιθετικότητα που να εκφράζεται με κινήσεις ή εκφράσεις απειλητικές και κυρίως απειλές ή εκφοβισμό του ενός από τον άλλον.

3. Αντιμετωπίστε τη διαμάχη με χιούμορ. Το χιούμορ λύνει πάντα πιο εύκολα τις διαφορές. Ακόμη και στις πιο δύσκολες και σοβαρές συζητήσεις, χωράει λίγη ελαφρότητα.

4. Σκεφτείτε δύο φορές. Πριν ξεκινήσετε να τσακώνεστε, σκεφτείτε πραγματικά αν αξίζει τον κόπο και τι ελπίζετε να πετύχετε μέσα από τον τσακωμό.

5. Ηρεμήστε. Όταν είστε έτοιμοι να θυμώσετε με κάτι, απομακρυνθείτε μέχρι να ηρεμήσετε και εξηγήστε στον- στην σύντροφό σας ότι θα θέλατε να συνεχιστεί η συζήτηση αργότερα που θα ηρεμήσετε.

6. Διαφωνήστε ανοιχτά. Μην κλείνετε την πόρτα κάθε φορά που καβγαδίζετε μεταξύ σας. Ο καβγάς και η διαφωνία κάποιες στιγμές είναι μια υγιής έκφραση μιας υγιούς σχέσης και τα παιδιά πρέπει να λαμβάνουν το μήνυμα ότι μπορεί και να συμβεί.

7. Αποφύγετε βαρύγδουπες δηλώσεις, όπως «αυτό ήταν, χωρίζουμε» και άλλες παρόμοιες εκφράσεις που εκστομίζετε πάνω στην ένταση. Εσείς ενδεχομένως να τις ξεχάσετε αμέσως μετά τη διαμάχη αλλά στα παιδιά σας, μένουν χαραγμένες μέσα στη σκέψη τους.

8. Αντικαταστήστε το εσύ με το εγώ! Προτιμήστε να πείτε: «Είμαι θυμωμένος αυτή τη στιγμή, άφησε με να ηρεμήσω λίγο και το συζητάμε», αντί «εσύ φταις για όλα», «είναι δικό σου το λάθος». Αυτό θα δείξει στα παιδιά, ότι μπορείτε να διαχειριστείτε τα αισθήματά σας και δίνετε χρόνο στον εαυτό σας να τα επεξεργαστείτε. Επίσης δίνετε το μήνυμα στο σύντροφό σας ότι δεν αποφεύγετε τον καβγά αλλά αναβάλλετε τη συζήτηση για το όταν βρεθείτε οι δύο σας.

9. Ζητήστε συγγνώμη. Ακόμη κι αν δεν καταφέρετε να αποφύγετε τον τσακωμό μπροστά στα παιδιά, φροντίστε να ζητήσετε μετά συγγνώμη ο ένας στον άλλον μπροστά στα παιδιά.

10. Τέλος συμφιλιωθείτε! Είναι πολύ σημαντικό να δείξετε στα παιδιά ότι η κατάληξη ενός καβγά είναι η συμφιλίωση και η επίλυση των διαφορών. Έτσι καταλαγιάζουν τα αισθήματα ανησυχίας ότι η μαμά και ο μπαμπάς έχουν πρόβλημα. Γι' αυτό κάθε καβγάς πρέπει να καταλήγει σε συγχώρεση, αγκαλιές και φιλί ώστε να καθησυχαστούν τα παιδιά από τυχόν απορίες ή φόβους που τους δημιουργήθηκαν. Μην ξεχνάτε ότι μέσα από τους δικούς σας καβγάδες του μαθαίνετε να διαχειρίζονται και τις δικές τους μελλοντικές σχέσεις.


- See more at: http://www.imommy.gr/mama/sxeseis/article/1875/oi-kanones-toy-kabga-mprosta-sta-paidia/#sthash.hxzSTffU.dpuf 

Ο Φάρος: H πολυβραβευμένη ταινία μικρού μήκους αφιερωμένο στους γονείς όλου του κόσμου

Ο κύκλος της ζωής μέσα από μια μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων. Την ταινία αυτή την αφιέρωσε ο σκηνοθέτης στους γονείς του και εμείς στους γονείς όλου του κόσμου.

Η ιστορία αναφέρεται στους γονείς και πως στηρίζουν τα παιδιά τους ώστε να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Δεν έχουν σημασία τόσο τα γεγονότα, οι γονείς θα είναι πάντα σε αναμονή για τα παιδιά τους, θα είναι πάντα εκεί όπως ακριβώς το φως του φάρου για τα καράβια.

Η ταινία έχει συμμετέχει σε πάνω από 50 διεθνή φεστιβάλ κι έχει κερδίσει 27 διεθνή βραβεία.
Σκηνοθεσία: Po Chou Τσι (Ταιβάν) – Συνθέτης: Chien Yu Huang – Παραγωγός: Dow Ning Yang – Έτος: 2010

Πηγή : http://www.linelife.gr/2015/03/05/%CE%BF-%CF%86%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%82-h-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%8D-2/ 

4 tips για να ενθαρρύνετε το παιδί σας να τηρεί τις υποσχέσεις του

Η τιμιότητα και η αξιοπιστία είναι δύο από τα πιο σημαντικά στοιχεία του χαρακτήρα που ένας γονέας μπορεί να «περάσει» στο παιδί. Η ικανότητα του παιδιού να κρατήσει το λόγο του μπορεί να έχει αντίκτυπο σε κάθε πτυχή της ζωής του.

Οι φίλοι, οι γονείς, οι καθηγητές και οποιοσδήποτε άλλος στη ζωή του παιδιού θα κρίνει το χαρακτήρα του, σύμφωνα με το αν μπορεί να τον εμπιστευτεί σε μεγάλο βαθμό. Για το λόγο αυτό είναι θέμα ζωτικής σημασίας να διδάξετε στα παιδιά σας την αξία της τιμιότητας:

Όπως οι περισσότερες αρετές, η ειλικρίνεια και η αξιοπιστία που χρειάζεται ένα παιδί για να κρατήσει το λόγο του, περισσότερο προσαρμόζονται σε κάθε περίσταση παρά διδάσκονται. Το πιο σημαντικό μέρος της διδασκαλίας οποιουδήποτε χαρακτηριστικού γνωρίσματος του παιδιού σας είναι να το προσαρμόσετε ειδικά στο χαρακτήρα του. Διδάξτε στο παιδί σας ότι είναι σημαντικό να κρατάει το λόγο του, κάνοντας κι εσείς το ίδιο. Για παράδειγμα, όταν λέτε στο παιδί σας ότι θα κάνετε κάτι, καλό θα ήταν να καταβάλετε κάθε δυνατή προσπάθεια για να το πραγματοποιήσετε.


Μιλήστε στα παιδιά σας για τη σημασία του να λένε την αλήθεια και να κάνουν ό, τι έχουν πει ότι θα κάνουν. Προσπαθήστε να προσεγγίσετε τα παιδιά από μια θετική σκοπιά όποτε είναι δυνατόν. Συχνά, οι γονείς πέφτουν στην παγίδα να μιλούν στα παιδιά για ειλικρίνεια και αξιοπιστία, μόνο όταν έχουν πει κάποιο ψέμα ή δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους. Είναι πιο αποτελεσματική η μέθοδος να διδάξετε τα παιδιά, επαινώντας τα όταν έχουν κρατήσει το λόγο τους και όχι μόνο όταν έχουν υποπέσει σε κάποιο σφάλμα.

Διδάξτε στα παιδιά σας από μικρή ηλικία ότι το να αποδεικνύουν την αξιοπιστία τους, τηρώντας τις υποσχέσεις τους, θα μπορούσε να αποτελέσει ανταμοιβή για μεγαλύτερα προνόμια. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας κρατάει το λόγο του όταν λέει ότι θα κάνει τα μαθήματά του, μπορείτε να του δώσετε τη δυνατότητα να παίξει για λίγο ακόμα κι έπειτα να ασχοληθεί με το διάβασμα. Βιώνοντας τον έπαινο και την επιβράβευση, το παιδί σας θα κατανοήσει πόσο σημαντική είναι η έννοια της τιμιότητας.

Πολλές φορές τα παιδιά κάνουν λάθη και πράγματα που δεν πρέπει. Είτε απλά ξεχνούν ότι είχαν υποσχεθεί να βγάλουν το σκύλο βόλτα ή λένε μικρά ψέματα σχετικά με το που πρόκειται να πάνε βόλτα. Πρέπει να είστε έτοιμοι να αντιμετωπίσετε το γεγονός ότι κατά καιρούς τα παιδιά δεν θα τηρούν τις υποσχέσεις τους. Όταν συμβεί αυτό, δοκιμάστε να χρησιμοποιήσετε την εμπειρία ως μάθημα. Ανατρέξτε σε παλαιότερες περιπτώσεις που το παιδί σας δεν κράτησε το λόγο του και επικεντρωθείτε στα θετικά, φροντίζοντας ώστε το παιδί σας να καταλάβει ότι θέλετε να το κάνετε να σας εμπιστευτεί.

Επεξεργασία άρθρου: Μαρία Ιωαννάτου
Πηγή : http://www.infokids.gr/2014/09/4-tips-gia-na-entharrynete-to-paidi-sas-na-tir/  

Πειθαρχία και παιδί: Τα 4 πιο συχνά λάθη που κάνουν οι γονείς

Όταν οι γονείς πρέπει να διαχειριστούν την άσχημη συμπεριφορά των παιδιών, όλοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά!

Το να αγνοούν σημαντικές ενδείξεις στη συμπεριφορά των παιδιών είναι ένα από τα πολλά λάθη που κάνουν οι γονείς όσον αφορά την πειθαρχία των παιδιών τους.

Εάν ακολουθήσετε τις παρακάτω συμβουλές, θα δείτε μεγάλη διαφορά στη διαδικασία της ανατροφής του παιδιού σας. Διαβάστε ορισμένα από τα κλασικά «στραβοπατήματα» των γονέων και τις αντίστοιχες λύσεις τους:



Είστε υπερβολικά αρνητικοί
«Μην χτυπάς την αδερφή σου», «Μη φωνάζεις, είναι μεσημέρι»…τα πράγματα που λέτε στο παιδί σας να κάνει είναι ατελείωτα.



Η λύση: Ζητήστε από το παιδί τη συμπεριφορά που θέλετε να δείτε. Κανείς δεν θέλει να μεγαλώσει ένα παιδί χωρίς όρια, αλλά οι γονείς λένε τόσο συχνά «όχι» στα παιδιά που στο τέλος η λέξη χάνει το νόημα της. Επιπλέον, πολλοί γονείς λένε όχι στα παιδιά, χωρίς να τους υποδεικνύουν τί είναι αυτό που πρέπει να κάνουν. Επομένως, χρησιμοποιήστε το σε εξαιρετικά «επικίνδυνες» περιπτώσεις.


Περιμένετε πολλά από τα παιδιά
Το παιδί σας σας φέρνει σε αμηχανία με τις δυνατές φωνές του σε χώρους όπου επιβάλλεται η ησυχία. Το μαλώνετε και συνεχίζει να μην σας ακούει. Γιατί το κάνει αυτό;



Η λύση: Αναλάβετε το ρόλο του δασκάλου. Τα πολύ μικρά παιδιά δεν μπορούν ακόμα να ελέγξουν την παρορμητικότητα τους ή να μάθουν τους κανόνες που ισχύουν σε δημόσιους χώρους. Οι γονείς θεωρούν ότι τα παιδιά γνωρίζουν πολλά περισσότερα από αυτά που κάνουν. Διδάξτε στο παιδί σας πώς θα πρέπει να συμπεριφέρεται, λέγοντας: «Δεν επιτρέπεται να φωνάζουμε εδώ μέσα, αν θέλεις να ζητήσεις κάτι από τον μπαμπά θα ήταν καλύτερα να του το πεις ψιθυριστά».


Συμπεριφέρεστε με λάθος τρόπο
Όταν κάτι πάει στραβά αρχίζετε να φωνάζετε, στο δρόμο τσακώνεστε με τους άλλους οδηγούς, αλλά βγαίνετε εκτός ελέγχου αν το παιδί σας συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο.

Η λύση: Ζητήστε συγγνώμη από το παιδί σας κάθε φορά που δεν συμπεριφέρεστε με τον σωστό τρόπο μπροστά του. Όταν οι γονείς φωνάζουν, το ίδιο θα κάνουν και τα παιδιά, αφού λειτουργούν με βάση τη διαδικασία της μίμησης. Ναι, είναι δύσκολο να προσπαθείτε συνεχώς να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας, όμως θα πρέπει να απολογηθείτε στο παιδί κάθε φορά που ξεφεύγετε. Ακόμα και για τους γονείς είναι δύσκολο να ελέγξουν τα συναισθήματά τους, όμως η «συγγνώμη» αποδεικνύει ότι είστε υπόλογοι για τις πράξεις σας.



Μόνο λόγια, καθόλου πράξεις
«Κλείσε την τηλεόραση, αυτή τη φορά το εννοώ». Τα παιδιά σας συνεχίζουν την κακή συμπεριφορά επειδή οι προειδοποιήσεις σας είναι αόριστες.

Η λύση: Καθορίστε όρια και ακολουθήστε τα. Η γκρίνια, οι δεύτερες ευκαιρίες και η διαπραγμάτευση, όλα μεταφέρουν στο παιδί το μήνυμα ότι η μεταξύ σας συνεργασία είναι προαιρετική. Για να διδάξετε τα παιδιά να ακολουθούν τους κανόνες σας, καθορίστε σαφή όρια και λάβετε τα απαραίτητα μέτρα όταν τα ξεπερνούν. Για παράδειγμα, εάν θέλετε το παιδί σας να σηκωθεί από τον καναπέ και να διαβάσει, πείτε του: «Σε παρακαλώ κλείσε την τηλεόραση και κάνε τα μαθήματά σου». Αν υπακούσει, ευχαριστήστε το. Αν όχι, δοκιμάστε να είστε πιο επιβλητική: «Κλείνω αμέσως την τηλεόραση. Μέχρι να τελειώσεις το διάβασμα, δεν επιτρέπεται να την ανοίξεις».


Πηγή :http://www.infokids.gr/2014/10/peitharxia-kai-paidi-ta-4-pio-syxna-lathi/

Πώς να αντιμετωπίσετε τα παιδιά που χτυπούν τα αδέρφια τους

Ενώ αποτελεί συχνό φαινόμενο για τα αδέρφια να τσακώνονται και να λογομαχούν μεταξύ τους, η διαφωνία περνάει σε άλλα επίπεδα όταν εκδηλώνεται με σωματική βία τους ενός προς το άλλο.

Πολλοί παράγοντες μπορούν να συμβάλουν στην εκδήλωση της βίας ανάμεσα στα αδέρφια όπως η κτητικότητα για τα παιχνίδια, η ζήλια, ο ανταγωνισμός, ακόμα και η επιθετική συμπεριφορά των γονέων όταν προσπαθούν να επιλύσουν τις δικές τους διαφορές.

Η πειθαρχία του παιδιού σας σχετικά με τη βία μπορεί να του διδάξει πολύτιμες δεξιότητες για τον έλεγχο της επιθετικής συμπεριφοράς του.

Βήμα 1ο
Διαχωρίστε τα αδέρφια που τσακώνονται μέχρι να ηρεμήσουν. Προσπαθήστε να είστε σαφείς με το επιθετικό παιδί σας, επισημαίνοντας ότι δεν εγκρίνετε τη βίαιη συμπεριφορά του. Αποφύγετε τις βαρετές και αντιπαραγωγικές διαλέξεις. Αντ’ αυτού, ενημερώστε το παιδί ότι το χτύπημα είναι λάθος διότι μπορεί να προκαλέσει σωματική βλάβη και πόνο στο αδερφάκι του. Υπενθυμίστε του πόσο πολύ το αγαπάτε, ακόμα κι αν δεν εγκρίνετε την επιθετική συμπεριφορά του. Θα μπορούσατε να πείτε: «Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, όμως δεν μου αρέσει να χτυπάς τον αδερφό σου».

Βήμα 2ο
Προειδοποιήστε το παιδί σας ότι θα πρέπει να τιμωρηθεί την επόμενη φορά που θα χτυπήσει τον αδερφό του, συμβουλεύει η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής. Δοκιμάστε να του επιβάλλετε έναν νέο κανόνα που ονομάζεται «time out». Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να παραμείνει μόνο του και χωρίς περισπασμούς σε κάποιο σημείο του σπιτιού για να ηρεμήσει για λίγα λεπτά. Το χρονικό διάστημα της τιμωρίας θα μπορούσε να αντιστοιχεί στην ηλικία του παιδιού. Για παράδειγμα, εάν το παιδί είναι 7 ετών, η τιμωρία του αντιστοιχεί σε 7 λεπτά.

Βήμα 3ο
Αφαιρέστε ένα προνόμιο που είναι σημαντικό για το παιδί κάθε φορά που χτυπά το αδερφάκι του. Η μέθοδος αυτή αποτελεί αποτελεσματική τεχνική πειθαρχίας για παιδιά ηλικίας 4 έως 12 ετών, συμβουλεύει ο ψυχολόγος Dr. Phil McGraw. Φροντίστε το προνόμιο αυτό να συνδέεται με την αιτία της επιθετικής συμπεριφοράς. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας χτύπησε τον αδερφό του για ένα παιχνίδι, πείτε του ότι δεν επιτρέπεται να παίξει με αυτό για το υπόλοιπο της ημέρας. Για ένα παιδί ηλικίας άνω των 7 ετών, μπορείτε να απαγορεύσετε την παρακολούθηση τηλεόρασης ή τη χρήση του υπολογιστή για το Σαββατοκύριακο.

Βήμα 4ο
Ελέγξτε την επιθετική συμπεριφορά του παιδιού σας, βοηθώντας το να εκφράσει τα βίαια συναισθήματα σε ένα ασφαλές περιβάλλον που δεν θα έχει επιπτώσεις για την ασφάλεια του αδερφού του. Ο αποπροσανατολισμός είναι ένα αποτελεσματικό εργαλείο για τον έλεγχο της επιθετικότητας ενός παιδιού, σύμφωνα με τον Dr. Phil McGraw. Θα μπορούσατε να πείτε: «Βλέπω ότι είσαι αναστατωμένος με τον αδερφό σου για το παιχνίδι, αλλά αν αισθάνεσαι ότι θες να ξεσπάσεις είναι καλύτερα να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να πας στο δωμάτιο μέχρι να ηρεμήσεις».


Πηγή : http://www.infokids.gr/2014/10/pos-na-antimetopisete-ta-paidia-poy-xt/  

ΔΙΑΖΥΓΙΟ: Πώς γίνεται η ανακοίνωση στα παιδιά

Γράφει η Αντιγόνη Κεμερλίογλου,
Συμβουλευτική Ψυχολόγος, MSc.

ΔΙΑΖΥΓΙΟ: Πώς γίνεται η ανακοίνωση στα παιδιά και ποιες είναι οι πιθανές αντιδράσεις τους σύμφωνα με το αναπτυξιακό στάδιο που διανύουν

Η διάλυση ενός γάμου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Παρόλο που στις μέρες μας το διαζύγιο είναι κάτι συνηθισμένο και δεν αποτελεί πλέον κοινωνικό στίγμα, δεν παύει να είναι από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες στη ζωή ενός ατόμου...

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι μακροπρόθεσμα τα οφέλη ενός «καλού» διαζυγίου για τα παιδιά (δηλαδή καλή/ τυπική επαφή μεταξύ γονέων για χάρη των παιδιών, συναισθηματική κάλυψη των παιδιών και από τους δύο γονείς, σωστός χειρισμός πρακτικών θεμάτων, κλπ) φαίνεται να είναι περισσότερα από το να παραμείνουν σε ένα δυστυχισμένο σπίτι. Εξάλλου, τα παιδιά επηρεάζονται πιο πολύ από το πώς τα μέλη της οικογένειας χειρίζονται τα πράγματα και τα συναισθήματά τους μετά το διαζύγιο, παρά από το ίδιο το διαζύγιο.

Οι γονείς αποτελούν σημαντικά πρότυπα για τη ζωή των παιδιών τους, και αυτά που λένε και κάνουν τα επηρεάζουν βαθύτατα. Ο τρόπος με τον οποίο θα μιλήσουν στα παιδιά και θα τους ανακοινώσουν το χωρισμό παίζει μεγάλο ρόλο στο πώς εκείνα θα αντιδράσουν. Χρειάζονται λεπτοί χειρισμοί όπου τα συμφέροντα των παιδιών έχουν προτεραιότητα. Εφόσον αποφασίσουν να χωρίσουν οριστικά, οι δύο γονείς πρέπει να συζητήσουν πρώτα μεταξύ τους και να επεξεργαστούν τι θα πουν στα παιδιά τους. Όταν έρθει η στιγμή που θα αποφασίσουν να το κοινοποιήσουν στα παιδιά, καλό θα είναι να είναι και οι δύο παρόντες και να προετοιμαστούν για τις συνέπειες που θα ακολουθήσουν. Είναι σημαντικό να προσπαθήσουν να παραμείνουν ήρεμοι και προσηλωμένοι όποιες κι αν είναι οι αντιδράσεις των παιδιών. Ο στόχος είναι να περάσει το μήνυμα στα παιδιά ότι μπορούν οι γονείς τους να έχουν τον έλεγχο της κατάστασης και ότι είναι σε θέση να ξεπεράσουν τις δυσκολίες. Αυτό δε σημαίνει ότι θα κρύψουν τη θλίψη τους, αλλά δε χρειάζεται να αφήσουν τη θλίψη τους να τους καταβάλλει. Είναι ωφέλιμο και οι δύο γονείς να καθησυχάσουν τα παιδιά με τη στάση τους γιατί ακόμα κι αν αυτά νιώσουν τρομερό σοκ από αυτά που ακούνε, από την άλλη τα βοηθάει το να βλέπουν τους γονείς τους να διατηρούν την ψυχραιμία τους.

Τι πρέπει να πουν οι γονείς στα παιδιά; Καταρχήν, πριν τους πουν οτιδήποτε, είναι απαραίτητο να φερθούν με ευθύτητα και ειλικρίνεια λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία των παιδιών τους. Να τα απενοχοποιήσουν και να τα διαβεβαιώσουν ότι το διαζύγιο δεν είναι αποτέλεσμα της δικής τους συμπεριφοράς, αλλά και ότι δεν υπάρχει τίποτα να κάνουν για να εμποδίσουν αυτό το χωρισμό. Να τους εξηγήσουν ότι δεν αγαπιούνται μεταξύ τους ως σύζυγοι, αλλά ότι πάντα θα αγαπάνε τα παιδιά τους. Επιπλέον, μπορούν να τους πουν ότι οι γονείς παίρνουν διαζύγιο ο ένας από τον άλλο, αλλά ποτέ από τα παιδιά τους. Να φροντίσουν να είναι σταθεροί και να τους τονίσουν ότι η απόφαση που πήραν δεν πρόκειται να αλλάξει, και ότι δεν θα τα ξαναβρούν μεταξύ τους ως σύζυγοι. Παρόλο που μπορεί να υποφέρουν στο άκουσμα αυτού, τα παιδιά θα μπορέσουν πιο εύκολα να το επεξεργαστούν αν είναι τελεσίδικο, γιατί αλλιώς δεν θα πάψουν να έχουν φαντασιώσεις επανασύνδεσης για το μέλλον. Το άγνωστο τρομάζει πολύ περισσότερο τα παιδιά από το οικείο, όσο δυσάρεστο κι αν είναι αυτό.

Από την άλλη, χρειάζεται οι γονείς να προετοιμάσουν τα παιδιά τους για τις αλλαγές που θα ακολουθήσουν αλλά να δώσουν έμφαση σε αυτά που θα παραμείνουν ίδια, στην καθημερινή ρουτίνα των παιδιών (π.χ., ότι θα πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο, ότι θα συνεχίσουν το κολυμβητήριο, κ.ο.κ). Είναι πολύ σημαντικό να βοηθήσουν τα παιδιά τους να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Να τα ακούσουν προσεχτικά, να απαντήσουν με ειλικρίνεια σε κάθε τους απορία, και να τα αφήσουν να ξεσπάσουν. Δε γίνεται τα παιδιά να είναι πάντα ευτυχισμένα, αλλά δε χρειάζεται οι γονείς λόγω της δικής τους αμηχανίας και αγωνίας να συντομεύσουν την περίοδο της θλίψης των παιδιών τους. Θα πρέπει μόνα τους να προσαρμοστούν στη διαδικασία του χωρισμού.

Οι αντιδράσεις των παιδιών εξαρτώνται από το αναπτυξιακό τους επίπεδο. Παρόλα αυτά, υπάρχουν κοινά συναισθήματα και κοινές αντιδράσεις ανεξαρτήτως ηλικίας: τα συναισθήματα αφορούν κυρίως σε θλίψη, θυμό, και φόβο, ενώ οι αντιδράσεις συμπεριλαμβάνουν την επιθυμία για επανασύνδεση των γονέων, θυμό απέναντι στον ένα ή και στους δύο γονείς, φόβο εγκατάλειψης, ενοχή, παλινδρόμηση, διαταραχές στον ύπνο ή στο φαγητό, και σωματικές ενοχλήσεις. Συγκεκριμένα, σε κάθε στάδιο παρατηρούνται τα ακόλουθα:

1: Βρεφική Ηλικία
Τα μωρά καταλαβαίνουν ότι κάτι έχει αλλάξει και συνήθως αντιδρούν με το σώμα τους (π.χ., εμφανίζουν διαταραχές στο φαγητό ή στον ύπνο) καθώς και με μεταβολές στη διάθεση. Διαισθάνονται την ένταση και την ανησυχία των γονέων και πολλές φορές παρουσιάζουν άγχος αποχωρισμού και προσκόλληση στους γονείς. Η κατάσταση επιδεινώνεται όταν ο γονέας που έχει την κηδεμονία χρειάζεται να δουλεύει πολλές ώρες και χάνει την επαφή του με το μωρό ή το νήπιο. Για να έχουν καλή προσαρμογή τα παιδιά σε αυτό το στάδιο, το πιο σημαντικό είναι να διατηρηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η φυσιολογική τους ζωή, η καθημερινότητά τους. Επιπλέον, είναι σημαντικό να τα επισκέπτεται ο απών γονέας σε τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να μην καταλήξει ένας άγνωστος στα μάτια του βρέφους ή του νηπίου. Τα μωρά αντιδρούν πολύ έντονα στην αλλαγή, αλλά το καλό είναι ότι δείχνουν μακροχρόνια προσαρμογή γιατί δε θυμούνται πολλά από την κοινή οικογενειακή ζωή. Για να μπορέσουν να πληροφορήσουν τα μωρά σχετικά με το διαζύγιο και για να γίνει αυτό κατανοητό, οι γονείς μπορούν να χρησιμοποιήσουν κούκλες, παιχνίδια, ιστοριούλες, κλπ. Μέσα από το παιχνίδι το οποίο αποτελεί την καθημερινότητά του μωρού αλλά και χρησιμεύει ως τρόπος έκφρασης, οι γονείς μπορούν να του περάσουν μηνύματα με πιο αποτελεσματικό τρόπο.

2. Προσχολική Ηλικία
Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία τρομάζουν όταν ακούνε ότι οι γονείς τους θέλουν να χωρίσουν. Έρχεται στο προσκήνιο ο φόβος της εγκατάλειψης με τη μορφή του άγχους αποχωρισμού, και για αυτό συχνά προσκολλώνται στον ένα ή στον άλλο γονέα. Θεωρούν ότι με κάποιο τρόπο συνέβαλαν στο διαζύγιο των γονιών τους (π.χ. αν δεν ήταν άτακτα, ο μπαμπάς δεν θα έφευγε) και νιώθουν πολλές ενοχές για αυτό. Επιπλέον, έχουν πολύ συχνά εφιάλτες. Δυσκολεύονται να αποδεχτούν την κατάσταση, και καλλιεργούν έντονες φαντασιώσεις συμφιλίωσης μεταξύ των γονέων. Άλλη αντίδραση μπορεί να είναι η παλινδρόμηση, δηλαδή συμπεριφορά που συναντάται σε μικρότερες ηλικίες, όπως ενούρηση, πιπίλισμα αντίχειρα, κλπ. Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να είναι ξεκάθαροι και σταθεροί ως προς την απόφασή τους και να μην αφήσουν κανένα παραθυράκι ανοιχτό για τα παιδιά. Από την άλλη, δεν θα πρέπει να τα κάνουν να ξεπεράσουν τη θλίψη τους γεμίζοντάς τα με δώρα, γιατί το μόνο που θα τους μάθουν είναι να γεμίζουν τα συναισθηματικά τους κενά με ευτελή υποκατάστατα. Επίσης, να γνωρίζουν ότι τα υπερβολικά χαλαρά όρια σε περίοδο αλλαγών μπορεί να έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα κάνοντας τα παιδιά να νιώσουν ανασφαλή.

3. Σχολική Ηλικία
Σε αυτή την ηλικία τα παιδιά έχουν μεγαλύτερη επίγνωση για το τι σημαίνει διαζύγιο. Παρόλα αυτά μπορεί να έχουν φαντασιώσεις εγκατάλειψης αλλά και απόσυρσης της αγάπης κυρίως από τον απόντα γονέα. Πολύ συχνά υπάρχει ξαφνική πτώση της σχολικής επίδοσης η οποία μπορεί να κρατήσει καθ´ όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς που κρατάει το διαζύγιο. Μια πολύ συχνή αντίδραση σε αυτές τις ηλικίες (πέρα του αρχικού σοκ και της θλίψης που συνοδεύει το διαζύγιο) είναι ο θυμός απέναντι στο γονέα με τον οποίο ζει το παιδί, ενώ παράλληλα υπάρχει εξιδανίκευση απέναντι στον απόντα γονέα. Αυτό συμβαίνει γιατί ο γονέας με τον οποίο ζει το παιδί αναλαμβάνει όλη την «άχαρη» δουλειά που φέρνει μαζί της η καθημερινότητα (κανόνες, απαγορεύσεις, όρια), ενώ ο άλλος γονέας παρουσιάζεται συνήθως ως ο Αη Βασίλης του Σαββατοκύριακου. Αυτό σημαίνει ότι συνήθως προσπαθεί να μη χαλάσει το χατίρι του παιδιού αφού έχει ήδη πολλές ενοχές που είναι μακριά του. Επειδή αυτό είναι παγίδα την οποία πολλές φορές εκμεταλλεύονται τα παιδιά, είναι καλό οι γονείς να συνεννοούνται μεταξύ τους ως προς τις κοινά αποδεκτές συμπεριφορές ώστε να περιορίσουν αυτόν τον διαχωρισμό. Επιπλέον, ο γονέας που έχει αναλάβει την κηδεμονία των παιδιών ας μην παίρνει τα ξεσπάσματά τους προσωπικά, και ας περιμένει ο χρόνος να επουλώσει τις πληγές. Εναλλακτικά, καλό θα είναι να ενθαρρύνονται οι επαφές των παιδιών με γιαγιάδες, παππούδες, κλπ ώστε να υπάρχει μια σταθερή υποστηρικτική βάση για να καταφεύγουν τα παιδιά όποτε το έχουν ανάγκη.

4. Προεφηβεία/ Εφηβεία
Σε αυτές τις ηλικίες όπου τα παιδιά μεταβαίνουν σε ένα άλλο αναπτυξιακό στάδιο και κάνουν την επανάστασή τους, το διαζύγιο μπορεί να τα αποδιοργανώσει. Πολλές φορές αντιδρούν με κατάθλιψη, απόσυρση και με κλείσιμο στον εαυτό τους. Αυτό δεν είναι πάντα φανερό: μπορεί δηλαδή να συγκαλύπτουν τον πόνο τους μέσα από διάφορες δραστηριότητες ώστε να μη σκέφτονται, ή ακόμη να παρουσιάζουν φαινομενική αδιαφορία (ενώ υποβόσκει θυμός) για τα πράγματα γύρω τους. Το καλό είναι ότι σε αυτό το στάδιο η επένδυση σε φίλους είναι σύνηθες φαινόμενο, οπότε βοηθάει τους εφήβους να εξωτερικεύσουν την εσωτερική τους αναταραχή σε αυτούς εφόσον το επιθυμούν. Από την άλλη, ένα διαζύγιο κατά τη διάρκεια της εφηβείας μπορεί να δυσκολέψει τις σχέσεις τους με το άλλο φύλο, ή να οδηγήσει σε παρεκκλίνουσα συμπεριφορά. Μια διαφορετική αντίδραση αφορά σε υπερωριμότητα που δείχνουν οι έφηβοι με το να αναλαμβάνουν περισσότερες ευθύνες από όσες πρέπει και αντέχουν. Είναι καλό οι γονείς να τους ενθαρρύνουν να περάσουν περισσότερο χρόνο με κάποιο αγαπημένο συγγενή, μέντορα ή φίλο, για να μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα τα συναισθήματά τους. Επιπροσθέτως, είναι σημαντικό να εξακολουθούν οι γονείς να βάζουν στους εφήβους τα ίδια όρια και να επιμένουν στην εφαρμογή κανόνων γιατί οι έφηβοι σε περιόδους κρίσεως έχουν ανάγκη από περισσότερη συγκρότηση και όχι από ελαστικά όρια.

Είναι σκόπιμο να ειπωθεί ότι τα παραπάνω στάδια είναι ενδεικτικά. Κάθε παιδί αντιδρά στο διαζύγιο με τον δικό του τρόπο όχι μόνο σύμφωνα με την ηλικία του, αλλά και με την ψυχική του ωριμότητα, τον τρόπο που έγιναν οι χειρισμοί πριν/ κατά τη διάρκεια/ μετά το διαζύγιο, το φύλο του, και τη σχέση του με τον κάθε γονέα ξεχωριστά. Υπάρχουν παιδιά που αντιδρούν άμεσα εκφράζοντας τη στεναχώρια ή την αγωνία τους. Άλλα πάλι εκφράζονται περισσότερο επιθετικά ή βίαια. Κάποια άλλα δε δείχνουν τίποτα (είτε γιατί το περίμεναν, είτε γιατί δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα). Εξάλλου, ο τρόπος που εκφράζουν την πικρία και θλίψη τους δεν αντιστοιχεί απαραίτητα στον τρόπο που τα βιώνουν.

Πότε χρειάζεται το παιδί βοήθεια από κάποιο ειδικό;

Όταν η απόδοση του παιδιού στο σχολείο είναι ασυνήθιστα χαμηλή για περισσότερο από 6 μήνες
Όταν το παιδί συμπεριφέρεται παράξενα στους φίλους του: είτε προσκολλάται υπερβολικά πάνω τους είτε απομονώνεται, είτε φέρεται επιθετικά χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο
Όταν το παιδί παρουσιάζει συχνά έντονες εκρήξεις οργής ή αντιδρά υπερβολικά χωρίς εμφανή λόγο
Όταν το παιδί παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις στη διάθεσή του
Όταν παρόλο που έχει περάσει κάποιο χρονικό διάστημα (περίπου ένας χρόνος) το παιδί δεν καταφέρνει να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα και φαίνεται δυστυχισμένο
Όταν υπάρχει επαναλαμβανόμενη προβληματική συμπεριφορά όπως απουσίες και προβλήματα στο σχολείο, κλοπές, ψέματα, χρήση ουσιών, αυτοτραυματισμοί, απειλές αυτοκτονίας, κλπ.
Σε γενικές γραμμές, όταν οι συνηθισμένες αντιδράσεις κρατάνε για ασυνήθιστο χρόνο ή χειροτερεύουν με το πέρασμα του χρόνου.
Ο κάθε γονέας γνωρίζει πολύ καλά το παιδί του και διαισθάνεται πότε μία συμπεριφορά θεωρείται φυσιολογική και πότε αποτελεί κραυγή για βοήθεια. Δεν είναι ανάγκη να φτάσει μια συμπεριφορά στα άκρα για να πάει κάποιος στον ειδικό. Μπορεί ο ίδιος ο γονέας να χρειάζεται μία βοήθεια ως προς το πώς να ανακοινώσει το διαζύγιο στα παιδιά. Από την άλλη, ίσως είναι χρήσιμο να πάει το παιδί στον ειδικό όταν φαίνεται ότι δεν έχει τις κατάλληλες δεξιότητες για να προσαρμοστεί επαρκώς στα νέα δεδομένα. Η επίσκεψη στον ειδικό βοηθάει όχι μόνο στην αντιμετώπιση συγκεκριμένων δυσκολιών, αλλά και στην πρόληψη ώστε να μην εξελιχθούν αυτές οι δυσκολίες σε σοβαρά προβλήματα στη μετέπειτα ζωή των παιδιών.


Βιβλιογραφία
Bacus A. (2005). Οι Γονείς Ρωτούν Οι Ψυχολόγοι Απαντούν. Αθήνα: Lector
Γουίντσεστερ, Κ. & Μπέγιερ, Ρ. (2003). Μιλώντας για το Διαζύγιο. Πώς να Μιλήσετε στα Παιδιά σας και να τα Βοηθήσετε να το Ξεπεράσουν . Αθήνα: Κέδρος.
Herbert, M. (1998). Αντιμετώπιση Προβλημάτων Παιδιού και Εφήβου- Χωρισμός και Διαζύγιο. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
Καππάτου, Α. (1999). Γνωρίστε το Παιδί σας. Αθήνα: Μοντέρνοι Καιροί.
Λάνσκι, Β. (1994). Αντιμετωπίζοντας το Παιδί Μετά το Διαζύγιο. Αθήνα: Αναστασιάδης

Πηγή : http://i-diazygio.blogspot.gr/2013/03/diazygio-pos--ginetai-i-anakoinwsi-st-paidia.html?m=1  

Η αντίληψη της ταυτότητας και των διαφορών του φύλου.

Το 19ο αιώνα, η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου κίνησε το επιστημονικό ενδιαφέρον για τις διαφορές φύλου.  Αυτή η θεωρία προώθησε την άποψη πως οι άνδρες και οι γυναίκες ανέπτυξαν σωματικές και ψυχολογικές διαφορές, οι οποίες τους βοηθούν να λειτουργούν σε συγκεκριμένους ρόλους.  Στις μέρες μας η διαφορά των δύο φύλων είναι εξίσου επιστημονικό και πολιτικό θέμα.  Με τον όρο «φύλο» αναφερόμαστε στα δύο γένη, το αρσενικό και το θηλυκό και χαρακτηρίζουμε με αυτόν τον όρο τις βιολογικές – σωματικές τους ιδιαιτερότητες.  Στη διαφοροποίηση του αρσενικού και του θηλυκού φύλου επιδρούν οι ενδοκρινείς αδένες.  Όμως, τα τελευταία χρόνια φάνηκε πως οι βιολογικές διαφορές είναι ελάχιστες και περιορίζονται σε μορφολογικά και λειτουργικά στοιχεία.  Από την άποψη της φυσιολογίας φαίνεται πως σε καθένα από τα δύο φύλα συνυπάρχει η γενετήσια ορμόνη του άλλου φύλου, είναι επομένως σεξουαλικά διφυή.  Κάποιοι άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν πως η διαφορά των δύο φύλων δεν είναι παρά μόνο αποτέλεσμα περιβαλλοντικών και κοινωνικοπολιτισμικών επιδράσεων της αγωγής.  Το άτομο δέχεται διάφορες επιδράσεις από το περιβάλλον του και καλείται να «παίξει» το ρόλο του θηλυκού ή του αρσενικού.

Η κατανόηση του φύλου από τα παιδιά

Κρίσιμες ηλικίες για την κατανόηση της έννοιας του φύλου είναι η πρώτη παιδική ηλικία (2-6 ετών) καθώς και η εφηβική ηλικία.  Η αναγνώριση του φύλου είναι  αποτέλεσμα αντίστοιχης επιλογής (μάθησης) τρόπων συμπεριφοράς.  Επομένως, τα αγόρια συμπεριφέρονται διαφορετικά από τα κορίτσια, κι αυτό δεν οφείλεται μόνο σε γενετικούς παράγοντες, αλλά στο γεγονός ότι εμείς τους συμπεριφερόμαστε διαφορετικά.  Συγκεκριμένα, οι γονείς επιλέγουν το μπλε χρώμα για τα αγόρια, το ροζ για τα κορίτσια, παντελόνι για τα αγόρια και φούστα για τα κορίτσια αντίστοιχα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, τα κορίτσια να λατρεύουν το ροζ, να παίζουν με κούκλες και να νιώθουν μικρές πριγκίπισσες, ενώ τα αγόρια να παίζουν με σπαθιά.  Αυτό όμως είναι κάτι φυσιολογικό και δεν θα πρέπει να ανησυχεί τους γονείς, εφόσον σε αυτή την ηλικία τα παιδιά προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν το φύλο τους.

Όπως έχει εξηγήσει ο Bandura (διάσημος ψυχολόγος) στη  θεωρία της κοινωνικής μάθησης του ρόλου, η μάθηση του ρόλου γίνεται μέσω της κοινωνικής ενίσχυσης, της ενθάρρυνσης και των αμοιβών  που αρχίζει να δέχεται το παιδί για ανάλογη ή μη  προς το φύλο του συμπεριφορά.  Η ταύτιση και η μάθηση μέσα από την πρότυπη συμπεριφορά   ενηλίκων και παιδιών του ίδιου φύλου, βασίζεται στην κατανόηση από τα παιδιά πως ο κόσμος είναι χωρισμένος σε δύο φύλλα και τα ίδια ανήκουν σε ένα από αυτά. Η παλαιότερη και περισσότερο γνωστή ψυχαναλυτική θεωρία του Freud ερμηνεύει τη συμπεριφορά του άνδρα και της γυναίκας ως αποτέλεσμα της ταύτισης του ατόμου με τον ομόφυλο του γονέα και της υιοθέτησης των χαρακτηριστικών για το ρόλο συμπεριφορών.   Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το «οιδιπόδειο σύμπλεγμα» για τα αγόρια και το «σύμπλεγμα της Ηλέκτρας» για τα κορίτσια.  Τα κορίτσια αγαπούν τον πατέρα τους και τον θεωρούν ως τον άνδρα της ζωής τους «τον μελλοντικό σύζυγό τους», ενώ τα αγόρια πρέπει να απαγκιστρωθούν από τη μητέρα τους και να ταυτιστούν με τον ρόλο του πατέρα.

Τα στερεότυπα των φύλων

Με το ρόλο των φύλων σχετίζεται και το θέμα «στερεότυπα των φύλων» που θεωρούνται αυτονόητα σε κάθε κοινωνία.  Για παράδειγμα τα αγόρια θεωρούνται ζωηρά, επιθετικά, φωνακλάδικα, ανεξάρτητα και ικανά, ενώ τα κορίτσια θεωρούνται ήσυχα, στοργικά υπάκουα και συναισθηματικά.  Το ότι όμως, δεν είναι αυτονόητα για κάθε κοινωνία το έδειξαν έρευνες που έγιναν από ανθρωπολόγους και εθνοψυχολόγους.  Για παράδειγμα, στη Νέα Γουϊνέα υπάρχουν τρεις φυλές που ζουν ακόμη σε πρωτόγονη κατάσταση.  Οι ρόλοι των φύλων διαφέρουν από τον δικό μας κόσμο. Οι γυναίκες εξέφραζαν επιθετικότητα και βίαιη συμπεριφορά, ενώ οι άνδρες ενδιαφέρονταν για τα οικιακά και ήταν στοργικοί και ευαίσθητοι.
Μετά από πολλά χρόνια εντατικής έρευνας, δεν έχουν εντοπιστεί διαφορές φύλου τόσο σημαντικές ώστε να μπορούν να προβλέψουν με σιγουριά τις ιδιαίτερες συμπεριφορές ανδρών και γυναικών.  Αυτό σημαίνει πως η καταλληλότητα ενός αρσενικού ή θηλυκού δε θα πρέπει να επηρεάζεται από τις γνωστικές και κοινωνικές διαφορές.  Δε θα πρέπει να εξετάζουμε τις γυναίκες ως σύνολο και τους άνδρες ως σύνολο, αλλά θα πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στις ατομικές διαφορές που είναι πιο σημαντικές από τις ομαδικές.  Από την άλλη πλευρά, οι νέες επιστημονικές διαπιστώσεις και τα γνωστά κινήματα για την εδραίωση της ισοτιμίας οδήγησαν στην αλληλοαναγνώριση και στην αλληλοεκτίμηση μεταξύ των δύο φύλων.  

Νίνα Καραμολέγκου,MSc
Συμβουλευτική Ψυχολόγος


Διαβάστε περισσότερα: http://www.xamogelakia.com/news/%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD%CE%BD%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%86%CF%8D%CE%BB/ 

Γιατί το παιδί χρειάζεται ένα φανταστικό φίλο;

Όπως υποστηρίζει ο Dr T. Berry Brazelton, M.D., επίτιμος καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Harvard, υπάρχει ένας φίλος του μικρού σας που δεν τον έχετε δει ποτέ, αλλά ακούτε για τα κατορθώματά του. Είναι π.χ. αυτός που βγάζει το πιτσιρίκι από τη δύσκολη θέση, όταν έχει κάνει κάποια σκανταλιά: «Δεν το έκανα εγώ, ο Χρήστος φταίει». Είναι ο φανταστικός του φίλος ή, μάλλον, φανταστικός για εσάς, γιατί για το παιδί είναι απολύτως «πραγματικός».


Μήπως απλώς λέει ψέματα;
Πολλοί γονείς που ήρθαν να με συμβουλευτούν γι αυτούς τους «φίλους», ανησυχούσαν ότι το παιδί τους αρχίζει να λέει ψέματα. Ναι, είναι αλήθεια ότι είναι πολύ λεπτή η γραμμή που χωρίζει τη φαντασίωση από το ψέμα. Και τα δύο εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό, καθώς το παιδί προσπαθεί να παρουσιάσει τα πράγματα σύμφωνα με το δικό του τρόπο. Αυτό που πρέπει να κάνετε εσείς είναι να προσπαθήσετε να δείξετε κατανόηση και να καταλάβετε γιατί το παιδί φέρεται έτσι. Το σίγουρο είναι ότι η επινόηση ιστοριών με φανταστικούς φίλους δίνει στα μικρά μια αίσθηση δύναμης, τη δύναμη να αντισταθούν στο αίσθημα ενοχής όταν έχουν κάνει π.χ. μια ζημιά, να ονειρευτούν, ακόμη και να δημιουργήσουν ένα δικό τους κόσμο.
Θα ανησυχείτε πολύ λιγότερο για τις φαντασιώσεις του μικρού σας εάν καταλάβετε ότι, πρώτον, δεν είναι μόνιμες και, δεύτερον, δεν είναι δείγμα για μελλοντικές προβληματικές συμπεριφορές. Αντίθετα, είναι ένα στάδιο της ανάπτυξης στο οποίο τα τετράχρονα παιδάκια χρησιμοποιούν τη φαντασία για να δοκιμάσουν τα όρια της δύναμής τους.
Εννοείται ότι δεν έχουν αναγκαστικά όλα τα παιδάκια φανταστικούς φίλους. Στην πραγματικότητα, τα μικρότερα αδέλφια σπανίως έχουν, γιατί ασχολούνται κυρίως με την πραγματικότητα των μεγαλύτερων αδελφών τους. Αλλά, ακόμη κι αν έχουν φανταστικούς «φίλους», δεν το ομολογούν, γιατί φοβούνται ότι θα τα κοροϊδέψουν τα μεγαλύτερα, τα οποία, έχοντας ξεπεράσει αυτή τη «βλακεία», πειράζουν τα μικρότερα.
Πάντως, όλα τα παιδιά πειραματίζονται με φαντασιώσεις, εξασκώντας στη φαντασία τους όλα τα βήματα που θα χρειαστεί να κάνουν για να αποκτήσουν ανεξαρτησία.






Γιατί χρειάζονται, όμως, τα μικρά ένα φανταστικό φίλο; Σε τι τα βοηθάει;
Είναι ένας τρόπος με τον οποίο το παιδί πειραματίζεται με την πραγματικότητα και δοκιμάζει τα όνειρά του: «Μπορώ αλήθεια να είμαι πριγκίπισσα, ή μπορώ μόνο να το φαντάζομαι;». Μετά από αυτό, είναι καλύτερα προετοιμασμένο να δεχτεί τον πραγματικό κόσμο, γιατί, όσο δυσάρεστος κι αν του φαίνεται, ξέρει ότι μπορεί πάντα να ονειρεύεται με το δικό του τρόπο.
Οι «φίλοι» του παιδιού το βοηθούν επίσης να χειρίζεται τα άγχη του. Στην ηλικία των τεσσάρων ετών είναι πιθανό το μικρό να φοβάται τα σκυλιά, τους θορύβους ή τα φαντάσματα που είναι κρυμμένα στο ντουλάπι. Οι φανταστικοί φίλοι του φοβούνται μαζί του, ή είναι δυνατοί και γενναίοι και του δίνουν κουράγιο.
Ιδιαίτερα, τα δειλά και ευαίσθητα παιδιά χρησιμοποιούν τους φανταστικούς φίλους σαν μια μορφή προστασίας.





Μέχρι πότε θα είναι… φίλοι;
Παρότι η πιο συνηθισμένη περίοδος του φανταστικού φίλου είναι η ηλικία των 4-5 ετών, η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν εγκαταλείπουμε τις φαντασιώσεις μας. Έχω δει παιδιά σχολικής και προεφηβικής ηλικίας να εξακολουθούν να έχουν φανταστικούς φίλους, κρύβοντας συνήθως την ανάγκη τους για έναν πραγματικό συνομήλικο φίλο. Αυτό ισχύει ιδίως για τα μοναχικά παιδιά. Να ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Πρόσφατα, κάθισα δίπλα σε ένα αγοράκι οκτώ ετών, σε ένα παγκάκι της παιδικής χαράς. Μου είχε ήδη πει η δασκάλα του ότι ήταν πολύ μοναχικό και δεν συμμετείχε στα ομαδικά παιχνίδια. Φαινόταν να ονειροπολεί, και μετά από λίγο τού είπα: «Συγγνώμη, εάν ενοχλώ, αλλά σε είδα εδώ μόνο σου και κάθισα. Ελπίζω να μη σε πειράζει». Το πρόσωπό του ζωντάνεψε και είπε αμέσως: «Μα δεν είμαι μόνος μου. Απλώς κάθομαι εδώ». Του είπα ότι κι εγώ στην ηλικία του καθόμουν και κοίταζα τα άλλα παιδιά. «Δεν ήμουν και πολύ αθλητικός τύπος, και πολύ συχνά δεν με έπαιζαν». Έμεινε για λίγο σιωπηλός και μετά μού είπε: «Δεν τους χρειάζομαι. Έχω το φίλο μου, που μοιάζουμε πολύ». Για μια στιγμή νόμισα ότι εννοούσε κάποιο άλλο παιδάκι, αλλά συνειδητοποίησα ότι μιλούσε για ένα φανταστικό φίλο, που τον ανακούφιζε και ήταν πάντα δίπλα του. Ο μικρός είχε βρει έναν εξαιρετικό τρόπο για να αντιμετωπίζει τη μοναξιά του.
Ακόμη και έφηβοι χρησιμοποιούν καμιά φορά τη φαντασία για να τα βγάλουν πέρα σε δύσκολες καταστάσεις.
Άλλωστε, όλοι μας έχουμε φαντασιώσεις. Όταν προσπαθούμε να κοιμηθούμε ή πρέπει να πάρουμε μια δύσκολη απόφαση; Ένας φίλος δικής μας «κατασκευής» μένει πάντα δίπλα μας, στα καλά και στα κακά της ζωής μας. Δεν είναι υπέροχο, όταν νιώθουμε ότι ο κόσμος μας αδικεί, να ξέρουμε ότι υπάρχει πάντα κάποιος που μας εκτιμά και μας νοιάζεται;

Αποκλειστικά δικός τους
Όταν η μεγαλύτερη κόρη μου ήταν τεσσάρων ετών και τη μάλωσα για κάτι που είχε κάνει, με κοίταξε για λίγο συνοφρυωμένη και προβληματισμένη. Ξαφνικά, το προσωπάκι της φωτίστηκε: «Δεν το έκανα εγώ, το έκανε ο Πέτρος», μου ανακοίνωσε, λες και αυτό θα τη γλίτωνε από τις συνέπειες της αταξίας της. Την πρώτη φορά που έγινε αυτό στενοχωρήθηκα με αυτή την απαράδεκτη δικαιολογία που σκέφτηκε. Μετά, άρχισα να γελάω. Η μικρή προσπαθούσε να αποφύγει το μάλωμα, ρίχνοντας την ευθύνη σ” ένα φανταστικό φίλο. Μόλις η κόρη μου είδε ότι δέχτηκα τον «άτακτο» φίλο της, τον Πέτρο, με άφησε να μπω στον προσωπικό της κόσμο.
Αισθάνθηκα πολύ έντονη την επιθυμία να ζήσω μαζί με την κόρη μου σε αυτό τον υπέροχο φανταστικό κόσμο της, αλλά γρήγορα με έβαλε στη θέση μου: «Είναι δικοί μου φίλοι αυτοί, δεν σε θέλουν εσένα». Μετά την αδιάκριτη επέμβασή μου, τους ανέφερε πολύ πιο αραιά και κατάλαβα ότι αυτός ο φαντασιακός κόσμος τής ανήκε αποκλειστικά. Οι ερωτήσεις μου ήταν ενοχλητικές και κατέστρεφαν τη φαντασία της


Στηρίξτε τη φαντασία του
Πολλοί γονείς με ρωτούν αν κάνουν καλό στην ανάπτυξη του παιδιού τα φανταστικά παιχνίδια. Προσωπικά πιστεύω ότι αυτού του τύπου τα παιχνίδια παίζουν θετικό ρόλο στην παιδική ηλικία και ότι εμείς οι μεγάλοι πρέπει να τα δεχόμαστε και να τα εκτιμάμε χωρίς να επεμβαίνουμε. Στην πραγματικότητα, συμβουλεύω πάντα τους γονείς να καλλιεργούν τη φαντασία των παιδιών τους, κυρίως διαβάζοντάς τους παραμύθια, φτιάχνοντας μαζί τους ιστορίες ή συζητώντας τα όνειρά τους. Αντίθετα, οι ταινίες και τα παιδικά προγράμματα βάζουν σε καλούπια τη φαντασία του παιδιού. Οι έτοιμες εικόνες κλέβουν από τα παιδιά την ικανότητά τους να δημιουργούν τις δικές τους εικόνες. Τι σημασία έχει εάν ένα τετράχρονο κοριτσάκι επινοήσει μια φανταστική φίλη πριγκίπισσα, η οποία όμως ταυτίζεται με την πραγματική εικόνα της Σταχτοπούτας, που είδε στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση; Ενώ, από την άλλη, τα φανταστικά πρόσωπα για τα οποία διαβάζει, δεν «καταστρέφουν» τη δική του φαντασία.

Πηγή :
http://www.govastileto.gr/to-paidi-mou/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84/ 

Πέντε tips για να ενισχύσεις το διάβασμα των παιδιών στο σπίτι...

Τι πρέπει να ξέρεις

Η αξία του διαβάσματος πρέπει να αναφέρεται συχνά. Βοηθάει τα παιδιά σας να μπουν σε εργασιακές συνήθειες, να είναι οργανωμένα και να αποκτήσουν το αίσθημα της υπευθυνότητας. Αν νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε έναν αγώνα κάθε φορά που έρχεται το θέμα στην επιφάνεια, δες πώς μπορείς να βοηθηθείς.

1. Κάνε κάποια πράγματα που θα αποσπούν την προσοχή από το παιδί σου. Λίγη χαλαρή μουσική είναι ιδανική ενώ οτιδήποτε έχει σχέση με καρτούν είναι λίγο υπερβολικό.

2. Ενθάρρυνε τα παιδιά να επιβραβεύουν τον εαυτό τους όταν κάνουν καλά τη δουλειά τους.

3. Κάνε αυτό που θέλεις να δεις εσύ από αυτά. Αν σε δουν να κάθεσαι και να διαβάζεις είναι πολύ πιο πιθανό να πάρουν και αυτά ένα βιβλίο.

4. Βάλε επιτεύξιμους στόχους και κατέγραψέ τους σε ένα βιβλίο.

5. Με τη βοήθεια του παιδιού σου φτιάξτε ένα μενού με καθημερινά και εβδομαδιαία βραβεία για κάθε στόχο που πετυχαίνουν, όπως είναι το να παίξετε ένα παιχνίδι μαζί ή να πάτε μία βόλτα μέχρι το βιβλιοπωλείο.


Πώς μπορείς να βοηθήσεις εσύ

Σιγουρέψου ότι βοηθάς στο να υπάρχει η απαιτούμενη ησυχία που χρειάζεται για να κάνει το παιδί τις εργασίες του! Μη μιλάς στο τηλέφωνο κοντά στο παιδί και μην ανοίγεις να δεις τις ειδήσεις όταν το παιδί σου κάνει τα μαθήματά του.

Βοήθησε το παιδί σου να φτιάξει ένα καθημερινό πρόγραμμα δραστηριοτήτων, οργάνωσης του χρόνου του για το διάβασμά του καθώς τις άλλες δραστηριότητές του, όπως είναι το ποδόσφαιρο ή το πιάνο. Σιγουρέψου ότι υπάρχει χρόνος και για ξεκούραση. Τα παιδιά που δεν έχουν ελεύθερο, χωρίς πρόγραμμα, χρόνο μπορεί να αρχίσουν να δυσανασχετούν με τις υποχρεώσεις τους.

Πηγή : http://eidikidiapaidagogisi.blogspot.gr/2014/08/tips.html

Ανάπτυξη και όρια στο παιδί.Πολύτιμες συμβουλές!

Η νηπιακή ηλικία εκτείνεται από το 2ο περίπου έτος ζωής έως το 6ο έτος. Κάπου ανάμεσα στα 2 ½ και στα 3 χρόνια τα παιδιά αρχίζουν να ελέγχουν την παρορμητική νηπιακή συμπεριφορά. Στο παιδικό σταθμό αρχίζουν να παίζουν μαζί αντί για δίπλα - δίπλα, όπως κάνουν τα νεότερα παιδιά. Μαθαίνουν να περιμένουν, αν και όχι για πολύ, μπορούν να ελέγχουν τις εκρήξεις τους και μπορούν να χωριστούν από τη μαμά τους και να μείνουν με φίλους.
Καθώς τα παιδιά μεταβαίνουν στη νηπιακή ηλικία εντυπωσιάζονται από την απίστευτη επιτάχυνση με την οποία εμφανίζονται ικανότητες που τα απελευθερώνουν. Ξαφνικά μπορούν να σταθούν, να περπατήσουν, να σκαρφαλώσουν και να τρέξουν. Έχουν την ικανότητα να χειριστούν αντικείμενα, να αγγίξουν, να διαλύσουν πράγματα και να κάνουν κόλπα. Εντυπωσιάζονται και υπερενθουσιάζονται από τη δύναμη της συμπεριφοράς τους. Είναι σαν κάποιος να άφησε ανοιχτή την πόρτα ενός τρομερού οπλοστασίου συμπεριφορών το οποίο, δυστυχώς, δεν ξέρουν να χρησιμοποιήσουν με σοφία.




Αυτή είναι μία ενθουσιώδης εποχή για τα νήπια, που δεν της λείπουν όμως τα μπερδέματα και τα νεύρα. Ανακαλύπτουν πως η χρήση αυτών των καινούργιων ικανοτήτων τα βάζει στο κέντρο της προσοχής, αυτό όμως μερικές φορές έχει αντίθετα αποτελέσματα, αφού οι οργισμένες αντιδράσεις που συχνά προξενούν τους στερούν την τρυφερότητα και την αγάπη που απολάμβαναν σαν μωρά.
Νευριάζουν γιατί τα μυαλουδάκια τους κατεβάζουν συνέχεια ενδιαφέρουσες ιδέες, τις οποίες η ανωριμότητα του σωματικού τους συντονισμού τα εμποδίζει να εκτελέσουν. Για τους γονείς, η νηπιακή ηλικία είναι η ηλικία που θα ασκήσουν κάποιον έλεγχο, καθοδηγώντας τρυφερά, θέτοντας όρια, αποφεύγοντας την αντιπαράθεση και παραμένοντας 100% σταθεροί εκεί που χρειάζεται.
Για τα παιδιά, η νηπιακή ηλικία έχει να κάνει με τον έλεγχο του σώματός τους και της συμπεριφοράς τους.
Δηλαδή:
Έλεγχος σωματικών λειτουργιών.
Έλεγχος παρορμήσεων. Να μάθουν, πως οι απαιτήσεις τους δεν ικανοποιούνται αυτόματα.
Έλεγχος της οργής της αποτυχίας. Να γνωρίζουν πως θέλουν να φάνε μόνα τους, άλλα να αποδέχονται πως δεν μπορούν να το κάνουν με επιτυχία.
Έλεγχος της συμπεριφοράς. Να μάθουν, πως οι νευρικές κρίσεις δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος για να επηρεάσεις τους ανθρώπους.
Έλεγχος του φόβου αποχωρισμού. Να μπορούν να αποχωρίζονται τους γονείς για να πάνε στο παιδικό σταθμό και αργότερα στο σχολείο.
Έλεγχος του εγωκεντρισμού. Να μοιράζονται την προσοχή, τα υπάρχοντα, να μη διακόπτουν και να συνειδητοποιούν πως και οι άλλοι έχουν δικαιώματα.
Στα χρόνια που δουλεύω με παιδιά και γονείς έχω διαπιστώσει κυρίως έξι αλήθειες, που κάνουν τα παιδιά να ανθίζουν και αυτές είναι:
1) Όταν αισθάνονται ότι τα αγαπούν και τα θέλουν.
2) Όταν ζουν σε χαρούμενα, χωρίς ένταση σπίτια.
3) Όταν έχουν γονείς που είναι διατεθειμένοι να αφιερώσουν το χρόνο τους, όταν το παιδί τους τον χρειαστεί.
4) Όταν παίρνουν καλά παραδείγματα από τους μεγάλους.
5) Όταν λαμβάνουν σαφή και ξεκάθαρη ανατροφή.
6) Όταν τα μεγαλώνουν γονείς με αυτοπεποίθηση.



Θα ξεκινήσω με το τελευταίο. Η ζωή είναι δύσκολη για τους σημερινούς γονείς, εξαιτίας του δύσκολου και ξέφρενου τρόπου ζωής, του ανταγωνισμού, της απομόνωσης, αλλά και των πολλών προσδοκιών. Οι περισσότεροι γονείς κάνετε εκπληκτικά καλή δουλειά, αλλά πολλοί δεν το συνειδητοποιείτε. Και αυτό έχει να κάνει με την αυτοπεποίθηση που αναφέρθηκε λίγο πιο πάνω.
Η αυτοπεποίθηση είναι αυτό που κάνει τους γονείς θετικούς, δυνατούς και τους δίνει τα ηνία. Όταν η αυτοπεποίθηση είναι σε υψηλά επίπεδα, τα καθημερινά προβλήματα μοιάζουν με μικροσκοπικούς λοφίσκους. Η αυτοπεποίθηση προωθεί την αποτελεσματική πειθαρχία, που βελτιώνει τη συμπεριφορά των παιδιών και μακροπρόθεσμα σχηματίζει σε μεγάλο βαθμό τη βάση της αυτοπεποίθησης του ίδιου του παιδιού. Και πως γίνονται παιδιά με αυτοπεποίθηση; Όταν λαμβάνουν, όπως επίσης προαναφέρθηκε. σαφή και ξεκάθαρη ανατροφή, με άλλα λόγια αυτό που λέμε όρια. Τα όρια προσδιορίζουν το χώρο και το χρόνο εφαρμογής τους, παρέχουν ασφάλεια και εμπιστοσύνη, αποτελούν σημεία προσανατολισμού, αλλά και ακυρώνονται, εφόσον προσδιορίζουν κανόνες συμπεριφοράς που ισχύουν μόνο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την αναπτυξιακή φάση του παιδιού.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη από όρια

Το να προσέχουμε και να σεβόμαστε τα όρια των παιδιών σημαίνει να καταφέρουμε να τους εξασφαλίσουμε συνθήκες δημιουργικής ανάπτυξης. Με αυτή την έννοια, τα όρια προστατεύουν, δεν προστατεύουν όμως από την πραγματικότητα.
Μια μητέρα μου είπε πρόσφατα στο κέντρο ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από όρια, αλλά τόσο τα επιζητούμε κι εμείς. Και είχε τόσο δίκιο. Οι γονείς, οι παιδαγωγοί, οι δάσκαλοι και γενικότερα όλοι όσοι συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα στην παιδαγωγική διαδικασία έχουν ανάγκη από όρια. Το να θέτεις όρια σημαίνει προσοχή και σεβασμό στην ανθρώπινη προσωπικότητα. Και παρά το γεγονός ότι πολλοί γονείς, παιδαγωγοί και δάσκαλοι είναι πεπεισμένοι για την αναγκαιότητα της θέσπισης ορίων, όταν φτάνει η στιγμή, αμφιταλαντεύονται.
Και αυτό, επειδή υπάρχουν αρκετοί που υποστηρίζουν, ότι αφού θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας, αυτό από μόνο του αποκλείει και τον περιορισμό τους από όρια. Γι' αυτό και βλέπουμε πολλές σχέσεις γονιών - παιδιών να “ξεφεύγουν” από τον έλεγχο. Οι γονείς υποφέρουν και ανέχονται τόσα πολλά μέχρι που ο “κόμπος φτάνει στο χτένι”. Τότε λοιπόν αρχίζει το άγχος, η κούραση, η αγωνία και ο θυμός (στους γονείς). Αρχίζουν και τα πρώτα σημάδια και στα παιδιά. Ο πρώτος δομημένος χώρος που αρχίζουν να δημιουργούνται τα πρώτα ψήγματα είναι φυσικά το σχολείο ή οι οικογενειακές γιορτές και συγκεντρώσεις.
Το πρώτο που θέλω να τονίσω πριν προχωρήσουμε στα επόμενα είναι ότι οι γονείς κάνουμε λάθη, και ευτυχώς που κάνουμε. Όποιος και να προσπαθήσει να μη διαπράξει λάθη κατά την ανατροφή των παιδιών, δε θα τα καταφέρει. Πρώτα απ’ όλα επειδή θα αναλωθεί στην προσπάθεια να το αποφύγει.
Στους γονείς που ζουν με το άγχος, ένα πράγμα έχω να πω. Έχουν δικαίωμα να κάνουν μόνο μέχρι δέκα λάθη την ημέρα. Διότι αν πιεστούμε για να αποφύγουμε τις ενδεχόμενες αστοχίες και να τα κάνουμε όλα σωστά, αυτό οδηγεί τις σχέσεις μας με τα παιδιά μας σε συναισθηματική αποστείρωση. Η διαδικασία της ανατροφής έχει να κάνει με τριβές, με διαμάχες, αλλά και με αρμονική συνύπαρξη, με συμφωνίες και ασυμφωνίες.
Η ικανότητα, λοιπόν, να θέτει κάποιος όρια στον εαυτό του και στους άλλους είναι μια μακρά διαδρομή, όπου το κάθε βήμα περικλείει πρόοδο, σύγκρουση, ανασφάλεια, επιβεβαίωση, στασιμότητα. Η θέσπιση των ορίων αποτελεί μερικές φορές ένα επιπρόσθετο βάρος στην καθημερινότητα της ανατροφής. Και όμως, τα όρια στο τέλος μάλλον μας απελευθερώνουν από τις καθημερινές τριβές. Αυτό που χρειάζεται να ξέρει κάποιος γονιός είναι ότι τα παιδιά χρειάζονται όρια, τα έχουν ανάγκη. Ανάγκη πρωτίστως για ενδυνάμωση της αυτονομίας τους, του σεβασμού τους, της σταθερότητας, στη σωματική και ψυχική τους ακεραιότητα, στον προσανατολισμό τους. Τα όρια διδάσκουν στα παιδιά τι μπορούν και τι όχι, ανάλογα με την κάθε φάση τις εξέλιξής τους.
Γύρω από τα σύνορα των ορίων υπάρχουν δυνατότητες και ικανότητες τις οποίες τα παιδιά μπορούν να ανακαλύψουν, να κατακτήσουν και να υιοθετήσουν. Χωρίς όρια δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ετοιμότητα και θέληση για απόδοση. Τελικά τα όρια επισημαίνουν στο παιδί να προσέχει και να σέβεται και τα όρια των άλλων. Χωρίς όρια και αμοιβαίο σεβασμό δεν είναι δυνατόν να υπάρξει κοινωνική συνύπαρξη και συντροφικότητα στις σχέσεις όχι μόνο τις οικογενειακές, αλλά και τις κοινωνικές. Και βεβαίως τα παιδιά χρειάζονται γονείς που θέτουν όρια πρώτα στον εαυτό τους.
Αυτό σημαίνει να είναι κανείς έτοιμος να μάθει από τα παιδιά του, από τον αυθορμητισμό και τη δημιουργικότητα τους, αλλά ταυτόχρονα να τιμά και να υπερασπίζεται και τα δικά του όρια. Για τους γονείς, τα όρια σηματοδοτούν ότι υπάρχει προσωπική ζωή, πέρα από την ενασχόλησή τους με τα παιδιά. Οι γονείς έχουν το δικαίωμα να ζουν και ως αυτόνομες προσωπικότητες, πέρα από το γονεϊκό ρόλο. Και όσο πιο έντονα το εισπράττουν αυτό τα παιδιά τόσο οι σχέσεις με τους γονείς τους ισορροπούν καλύτερα μεταξύ εγγύτητας και απόστασης, σεβασμού και ανεξαρτησίας, υπευθυνότητας και ελευθερίας.
Τα όρια δεν έχουν καμία σχέση με την τιμωρία και τις απειλές. Όταν η σκληρότητα, η αυστηρότητα και η συνέπεια μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι, τότε τα όρια ως παιδαγωγική τακτική χρωματίζονται αρνητικά. Τότε η θέσπιση ορίων εκλαμβάνεται σαν προβληματική μέθοδος, η οποία θα έπρεπε να αποφεύγεται αν βρισκόταν κάποιος άλλος τρόπος.
Βασικές προϋποθέσεις για τη θέσπιση ορίων είναι η αποδοχή, η ειλικρίνεια, η διαφάνεια, ο αμοιβαίος σεβασμός και η σταθερότητα. Όποιος θέτει όρια στα παιδιά, οφείλει να αναγνωρίζει τα δικά τους όρια. Οφείλει να αναγνωρίζει ότι και τα παιδιά χρειάζονται τον προσωπικό τους χώρο, για να αναπτυχθούν τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά.

Πηγή : http://eidikidiapaidagogisi.blogspot.gr/2014/08/blog-post_15.html